Maand: april 2011

Geplaatst op

Waterlicht

Alsof de nacht verlicht wordt door Haar ogen,
zo helder klinkt je stem,
Haar Hart weerspiegelt alle Licht
dat hier uit onze ogen straalt, O,
waarom dan vloeien tranen?
Alsof de nacht verlicht wordt door Haar ogen,
zo heb ik je gemist, O,
waarom vloeien deze tranen?
Alle wegen heb ik met naakte voeten
wakkerder en wakkerder gelopen,
tot ik alle sterren met alle vingers
had geproefd, beroerd, O,
alsof de nacht verlicht wordt door Haar ogen,
zo helder klinkt je stem,
Haar Hart weerspiegelt alle Licht
dat uit ons aller ogen straalt, O,
waarom dan vloeien alle tranen?
Met alle woorden
heb ik bergen omgewoeld, gewroet,
waarom dan vloeien deze tranen? O,
ik weet dat diep doorheen de bergbeek
water stroomt dat hen een bedding geeft, O,
deze tranen dan,  neem ze nu aan, ze vragen niet
maar ze vertellen mijn verhaal,
neem aan, en geef me dan de Liefde
waar ik nu om vraag,
alsof de nacht verlicht wordt door Haar ogen,
zo helder klinkt je stem,
zo wil ik dat je wakker wordt en blijft,
dan zullen deze tranen stromen
in die bedding waar wij allen toe geboren zijn,
O, wat heb ik je gemist.

Geplaatst op

Vleugeltaal

De vleugels die me dragen zijn me
onbekend, ze tillen me steeds hoger,
hoger, en de lucht wordt ijler, ijler,
tot me de adem wordt ontnomen,
alsof je altijd dieper duikt tot alle
Licht verdwijnt en toch nog dieper
kan
De vleugels die me dragen zijn me
onbekend, en ook dit Licht verdwijnt
terwijl ik lichter word, mijn ogen
dienen niet meer om te kijken, voor
mijn oren is er niets meer dat me wakker
houdt
De vleugels die me dragen zijn me
onbekend, het landschap onbetreden,
alsof het sneeuwt voor jou alleen, er
is een nieuwe adem, O, ik heb het
altijd wel geweten, dit is verdwijnen,
dit is door Tijd gemalen worden, tot
klok gemaakt, en daarin niet meer
worden opgewonden
De vleugels die me dragen zijn als
regenbogen die met hun snaren nacht
verlichten, trillende herauten van een
nieuwe dageraad, sluit je ogen, doof
je oren, kijk, O kijk hoe in dit nieuw
ontwaken alles Enig wordt, hoe allen
zich ontfermen over al dit dragen,
O
De vleugels die me dragen zijn nu
welbekend, antwoord nu op alle
vragen, dit is de nieuwe Taal, luister
dan in Liefdesochtendgloren, luister
nieuwgeboren, luister en open dan
de deuren, de deuren die je altijd al
wou, altijd al wou, altijd al wou

Geplaatst op

Full Moon

As is the moon to our full eye so are
our dreams remembrance of souls
on journeys past, we laugh when
looking up, we cry when looking
down, but when we meet that inward
eye, that light is shining bright telling
our story truthfully, as eagles then to
heaven we will rise though earthbound
still, our journey here we track, but shall
the truth be out no words will lack, full
moon will speak and the eternal soul
will look us in the eye.

Picture above taken on March 19, 2011, 19:24,  in the field near Zaventem Airport, Belgium, at the rising of a “Super Moon”

Geplaatst op

Verblindend

Er is een wereld die ontwaakt
en toch blijven de blinden voor
de ramen, een schijn van zon die
enkel straalt voor nieuwe ogen,
ze staan geplant in tuinen van
de hoop, ze groeien, bloeien nu
onstuitbaar in een wereld die
ontwaakt, en toch blijven de
blinden voor de ramen, het straalt,
het spettert en het schaterlacht,
onstuitbaar is dit openvouwen,
als een waterlelie die drievoudig
naar de oppervlakte reikt, en
reikt en nog blijft reiken, zelfs
als de regen telkens weer gordijnen
stapelt en haar hoger noodt, er
is een wereld die ontwaakt als
ogen sluiten en het Hart zich
opent, er is een wereld die als
jubilaris wordt ontvangen door
de open armen van een nieuwe
dageraad en toch blijven de blinden
voor de ramen, wie wil bewonen,
binnentreden zal pas na vervellen
de druppels kunnen tellen die daar op
het gras in schijn van zon als
diamanten voor het grijpen liggen,
er is een wereld die ontwaakt, die
uitnodigt tot binnentreden, en die
de schijn van zonneschijn nog
overtreft, die lang nadat de ogen
zijn gesloten nog de Heraut blijft
van de Liefde die zich openbaart
in een wereld die ontwaakt en met
de blinden voor de ramen.

Geplaatst op

Oplossing

Wat door de wind komt aangewaaid lijkt
doelloos zich aan handen aan te bieden,
alsof je helemaal vergeten was dat net
vandaag jij de ontvanger was, zoals toen
golven voor je voeten restanten achter
lieten van wat ooit in ander handenpaar
betekenis had. Zo zal het altijd zijn:
verwondering en niet begrijpen, achteloos
vergeten, tot er opnieuw gebeuren is, dat
zich zolang herhalen zal tot wat vergeten
werd begrepen wordt, tot wat zo doelloos
achteloos verworpen werd betekenis vindt,
die zich zal openbaren als het vragen oplost,
verstomd, en aangeboden aan de wind, of
aan de golven voor je voeten.

Blog op WordPress.com.