Categorie archief: Vruchtwaterwoorden

Song of the Dancing Eagles

Look
and look with me
Listen
let’s listen
to the swing of those great wings
Hear
and hear with me
there is the trumpet of wise majesty
Feel
and feel with me
the magic of their heart
beating with mystery
Tremble
with their flow
again again
until our blood is flying through our veins
and we are lifted
Then dance
let’s dance
to the blue rhythm of our Lady’s call
And though we are earthbound
they take us to our Father’s ground
a distant valley on a drop of wind
Breathe
and breathe with me
into this ancient melody
Look
and look with me
there is a paradise to see
Feel
and feel with me
there is the water of that endless sea
Flow
and flow with me
there is a being beyond me
Sing
and swing with me
love this eagle
feel it fly in Thee

All Souls

I know that finally my soul
will leave this nest that once
grew out of the fire of Love’s
call and like a bird then it will
fly into the night so gently
touched while focusing the
turning point for a new journey
But when it meets the distant
call of home this soul of mine
shall want no more and shall
into Eternal Presence settle down
and come to rest

Handbereik

Handbereik

Kom niet naar mij om mij de mond te snoeren
kom niet naar mij met bodemloze woorden die mij
dieper doen verzinken, dat het wel zal overgaan en
dat de tijd een balsem over alle wonden legt, er is geen
medicijn dat helen kan de pijn van het gemis,
geen woorden die een nieuwe levensadem blazen
in het levenloze lichaam dat de spraak verloren is,
dat zwijgt, voorgoed, in alle talen, verteerd, versteend,
Kom niet naar mij om mij de mond te snoeren maar
wees nabij, wees binnen handbereik, aanraakbaar,
laat mij voelen de hartenklop van je bestaan,
dan kan ik verder gaan.

(afbeelding: Michelangelo, Sixtijnse Kapel, “De hand van God”)

Adagio Sostenuto

#AdagioSostenuto (even geduld: de langzame “zwarte” intro is bedoeld) Soms kan “een weinig” meer dan voldoende zijn. Even verpozen in de herfst en vertoeven met Rachmaninoff op de bank van Fleur (2002-2017). Er gebeurt zo goed als niets, net daarom meer dan voldoende: “Als de ziele luistert / spreekt het al een taal dat leeft, / ’t lijzigste gefluister / ook een taal en teken heeft…”, Gezelle. (Het leidmotief van dit adagio werd in 1975 opgepikt door Eric Carmen voor zijn wereldhit “All by Myself”)

Als de ziele luistert
spreekt het al een taal dat leeft,
’t lijzigste gefluister
ook een taal en teken heeft:
blaren van de bomen
kouten met malkaar gezwind,
baren in de stromen
klappen luide en welgezind,
wind en wee en wolken,
wegelen van Gods heiligen voet,
talen en vertolken
’t diep gedoken Woord zo zoet…
als de ziele luistert!

(Guido Gezelle, 1859)

 

De Jutter

DE JUTTER
Ballade

De nacht is zwoel, de nacht is zwart,
groen vlamt de lauwe vloed :
de jutter in zijn schuine vlet,
de jutter zwoegt aan ’t druipend net,
hij grijnst: de vangst is goed.

En schuiner, schuiner helt de boot,
in ’t water spant de tros ;
hij windt en windt, en kent geen angst,
zwaar in zijn vingeren weegt de vangst :
de jutter laat niet los.

Zo barst het net, de jutter staart,
de boot deinst met een sprong :
daar kronkelt in een groenig licht
met lekend haar en bleek gezicht,
een meermin glimmend jong.

Zij spartelt schuw, zij zoekt den boord,
hij grijpt verbeten toe ;
klemt in zijn vuist een vochten arm,
haar vlees is week, de hand is warm…
Zij staroogt, spartlensmoe.

Zijn arm omsluit haar glanzend lijf,
hij gluurt haar hijgend aan :
“o Jutter, zucht zij, laat mij vrij,
o werp de meermin overzij
of ’t mocht jou slecht vergaan…”

Hij luistert niet, hij hoort het niet,
de boot zwalkt schuimend rond ;
hij bukt en buigt in geilen dorst,
hij rukt haar bevend aan zijn borst
en kust haar op den mond.

Haar gladde lijf ontglipt zijn greep,
zij plonst met groene vlam ;
de jutter hoort hoe in den nacht
de meermin wild en wonnig lacht,
en ligt op dek als lam.

De nacht is zwoel, de nacht is zwart,
de deining gloeit en brandt;
en langzaam, langzaam zinkt de schuit,
de jutter vloekt zijn waterbruid,
zwemt zwijmelend aan land.

Nu doolt hij stom de vloedlijn langs,
bij dag doch meer bij nacht ;
dan hoort hij plonzend in den vloed
de meermin die in groenen gloed
zo wild en wonnig lacht.

F.Vercnocke