Boutman Roadmovie

RIP Mother “A life in pictures” 1919 – 2015

Bridal Night ~ Bruidsnacht

This is a beautiful ballad, performed live in 2014 by the famous Flemish folk group Laïs. They sing in Dutch and composed the song using a poem by my father Ferdinand Vercnocke (1906-1989), painter and poet of the sea. With Dutch lyrics and English subtitles included! I translated the Dutch lyrics in a way they fit to the music, so you can sing along if you like.  It’s not so easy to make a translation that both matches the original lyrics & music, but I tried. Enjoy!

Bruidsnacht                             Bridal Night

Zij is naar ’t duin gegaan                  And to the dune she’s gone
Haar bruidskleed had zij aan         Her bridal dress put on
Baren gaan heen en weer                 Waves they go to and fro
Sterren staan klaar                             Stars ready glow

Eenzaam in doods gebied                Lonesome in deaden deep
Ontwaakt hij en hoort haar lied    Her tune wakes him from sleep
Baren gaan heen en weer                 Waves they go to and fro
Donker is ’t tij                                       Darken the tide

Hij kwam uit zee naar ’t strand      From sea he came to land
Hij nam haar bij de hand                  He took her by the hand
Baren gaan heen en weer                 Waves they go to and fro
Sterren staan klaar                             Stars ready glow

Donker duin                                          Darken dune
Donker duin                                          Darken dune
Sterren staan helder klaar               Bright stars all ready glow
Zij rusten eeuwig                                 They rest eternally
Bij elkaar                                                Bound they flow

Toen in dat geurend kruid              And there in fragrant green
Werd zijn gekroonde bruid            Became  his Bridal Queen
Baren gaan heen en weer                 Waves they go to and fro
Donker is ’t tij                                       Darken the tide

Hij nam haar met zich mee             He made her company
Terug naar de brandende zee        Back to the flaming sea
Baren gaan heen en weer                 Waves they go to and fro
Sterren staan klaar                             Stars ready glow

Donker duin                                          Darken dune
Donker duin                                          Darken dune
Sterren staan helder klaar              Bright stars all ready glow
Zij rusten eeuwig                                 They rest eternally
Mm mm… Bij elkaar                          Mm mm.. bound they flow

Donker duin                                          Darken dune
Donker duin                                          Darken dune
Sterren staan helder klaar              Bright stars all ready glow
Zij rusten eeuwig                                 They rest eternally
Mm mm… Bij elkaar                          Mm mm.. bound they flow

Compostion: Laïs
Dutch lyrics: by my father Ferdinand Vercnocke (1906-1989) 

Original poem (drawings by my father):

img_00022f

picture below: my Father in his “sanctuary” 😉

Ferdinand

Song of the Dancing Eagles

Look
and look with me
Listen
let’s listen
to the swing of those great wings
Hear
and hear with me
there is the trumpet of wise majesty
Feel
and feel with me
the magic of their heart
beating with mystery
Tremble
with their flow
again again
until our blood is flying through our veins
and we are lifted
Then dance
let’s dance
to the blue rhythm of our Lady’s call
And though we are earthbound
they take us to our Father’s ground
a distant valley on a drop of wind
Breathe
and breathe with me
into this ancient melody
Look
and look with me
there is a paradise to see
Feel
and feel with me
there is the water of that endless sea
Flow
and flow with me
there is a being beyond me
Sing
and swing with me
love this eagle
feel it fly in Thee

All Souls

I know that finally my soul
will leave this nest that once
grew out of the fire of Love’s
call and like a bird then it will
fly into the night so gently
touched while focusing the
turning point for a new journey
But when it meets the distant
call of home this soul of mine
shall want no more and shall
into Eternal Presence settle down
and come to rest

Handbereik

Handbereik

Kom niet naar mij om mij de mond te snoeren
kom niet naar mij met bodemloze woorden die mij
dieper doen verzinken, dat het wel zal overgaan en
dat de tijd een balsem over alle wonden legt, er is geen
medicijn dat helen kan de pijn van het gemis,
geen woorden die een nieuwe levensadem blazen
in het levenloze lichaam dat de spraak verloren is,
dat zwijgt, voorgoed, in alle talen, verteerd, versteend,
Kom niet naar mij om mij de mond te snoeren maar
wees nabij, wees binnen handbereik, aanraakbaar,
laat mij voelen de hartenklop van je bestaan,
dan kan ik verder gaan.

(afbeelding: Michelangelo, Sixtijnse Kapel, “De hand van God”)

“Crossing the Bar” by Alfred Lord Tennyson

 

CROSSING THE BAR

Sunset and evening star,
And one clear call for me!
And may there be no moaning of the bar,
When I put out to sea,

But such a tide as moving seems asleep,
Too full for sound and foam,
When that which drew from out the boundless deep
Turns again home.

Twilight and evening bell,
And after that the dark!
And may there be no sadness of farewell,
When I embark;

For tho’ from out our bourne of Time and Place
The flood may bear me far,
I hope to see my Pilot face to face
When I have crost the bar.

Alfred, Lord Tennyson, 1889

Adagio Sostenuto

#AdagioSostenuto (even geduld: de langzame “zwarte” intro is bedoeld) Soms kan “een weinig” meer dan voldoende zijn. Even verpozen in de herfst en vertoeven met Rachmaninoff op de bank van Fleur (2002-2017). Er gebeurt zo goed als niets, net daarom meer dan voldoende: “Als de ziele luistert / spreekt het al een taal dat leeft, / ’t lijzigste gefluister / ook een taal en teken heeft…”, Gezelle. (Het leidmotief van dit adagio werd in 1975 opgepikt door Eric Carmen voor zijn wereldhit “All by Myself”)

Als de ziele luistert
spreekt het al een taal dat leeft,
’t lijzigste gefluister
ook een taal en teken heeft:
blaren van de bomen
kouten met malkaar gezwind,
baren in de stromen
klappen luide en welgezind,
wind en wee en wolken,
wegelen van Gods heiligen voet,
talen en vertolken
’t diep gedoken Woord zo zoet…
als de ziele luistert!

(Guido Gezelle, 1859)