Maandelijks archief: april 2011

Stil

Je luistert niet want het is stil , toch hoor
je 1000 woorden. Het spreken gaat aan
jou voorbij omdat je luistert met je ogen.
Zoals de zon nu achter wolken schuilt
zo regent het geluiden die je niet kan
zien. Toch wordt er hoop geschonken,
maar die vraagt niet om een wederwoord.
Er bloesemen geuren langs het venster
binnen en even word je afgeleid, je lijden
gaat even opzij, een zonnestraal kan je
verblijden. Even krijg je de indruk dat
het licht verschijnen zal, maar dan ga je
weer slapen, als een beer die naar zijn
hol trekt voor de winter, en klaar is om
in dromen te verdwijnen. O, als je een
mol kon zijn, dan zou je zien hoe helder
deze tunnel is. En sterker nog, er komt
geen einde aan. Het zien is er als naar
de plaatjes van een kinderkijker, waarin
gespiegeld 1000 beelden als  even zoveel
sterren draaien in  wentelende Melkweg
stelsels. O, als je  hier kon zijn, aanwezig
in dit ogenblik  dan zouden lichtjaren
je optillen uit je vergetelheid, je zou met
millimeterstapjes door eeuwigheden
reizen, maar je luistert niet, want het
is stil, toch liggen 1000 woorden voor
het rapen. Er valt een moeheid over je,
alsof een zwaartekracht je neerhaalt
in je winterhol. Kom, laat alle ogen
achter, en je zal zien dat op het netvlies
van je spreken, het luisteren te wachten
ligt, zwijg nu in alle talen, en ontvang .

Familieopstellingen

Alle familie op bezoek vandaag, wat was het
weer een heel gedoe, want oom  was daar,
en die bracht tantes mee , en opa had die
oma netjes neergepoot op de familietroon
alwaar zij  als een Keizerinnenstuk de boel
beheerde. Verliefde vader vond niet beter
dan alle zijn vrouwen uit te nodigen, en
die hadden dan ook nog al hun mannen
mee kortom iedereen, een bont gezelschap
verzameld van de clan. Ja, altijd een heel
gedoe, een heel gedoe, word  dan zo moe,
en moeder steeds, en alle kleine, alle grote
kinderen daar ook nog bij om van hun
oud of nieuw lief nog te zwijgen. En allen
lopen rond  van hot naar her, helpende
handen hier, verveling daar, een opgewekt
verhaal van ’t jongste kleinkind dat allen
in een lach laat schieten, een opmerking
van oma die plots een stilte vallen laat,
en oude wonden openrijt, zo gaat het wel
altijd, in iedere familie wel wat lief dat
zalft, en leed dat vreet, maar wat ik niet
vergeet is hoe vader soms nog moeder wordt
en omgekeerd, alsof ze zeggen willen hoe
banden knellen kunnen of bevrijden, ’t is
maar hoe je het bekijkt, ik  kan het weten
want ik was erbij.

(afbeelding: “Laatste avondmaal”, Johannes Wickert, olie op doek, 4mx2m)

Confession

I must confess I love your soothing words
much more when they are quoting me,
I must confess I love your sparkling eyes
much more when they are reading me,
I must confess I love your waving hands
much more when they are touching me,
I must confess I love your walking feet
much more when they are nearing me,
I must confess I love your smiling lips
much more when they are kissing me,
I must confess the more you follow me,
the more you talk of me, the more you
breathe with me, the more you drink
and taste the heart of me, the more your
dreams mirror the soul of me, I grow,
I shine, a lighthouse on the mountaintop,
a beacon in the storm, the Pole Star of
your universe,  but most of all I must
confess all this is nothing, and in the end
just shadow dancing compared to Your reply

Verwachting

Kinderen dragen in hun hart nog alle dromen,
gekoesterd door de warmte van zuiver verlangen,
ze zijn nog open, onbevangen, kwetsbaar, zoals
de zon, die altijd schijnt  niet enkel Licht geeft
als de dag opduikt, maar ook tijdens de nacht
nog helderheid kan tonen wanneer  de maan,
haar tweelingziel, zich aan het firmament komt
tonen. Zo is het ook met ons, die ouder dan geworden,
datzelfde kind nog dragen, open, onbevangen,
kwetsbaar, en het vaak pas vrijuit laten spelen als
we vertrouwen vinden, warmte of een troostend woord,
als we ons openstellen voor oprechte uitnodiging,
een koestering. En pas als we een veilig onderkomen
kunnen bieden aan het ons toevertrouwd verlangen
hier onze dromen uit te leven, zoals  de maan
aan zonnestralen, dan zal er vreugde zijn, dan
zal  vervulling zijn gevonden van onze diepste
wens, te bloeien als een kind dat welkom  is, zoals
een bloem die zich pas open plooit bij het ontvangen
van het Licht omdat ze dat verwachtte.

Spieken

Hoe meer ik zoek hoe
minder ik dan vind
dus kom ik binnen
langs een achterdeur.
En wat ik daar soms
vind is anders, niet
van mezelf, alsof een
ander al gevonden
heeft wat ik nog
zoeken wil, dus
zoek ik verder,
vind nog minder,
en zo weet ik meer.