Wetenschap

Te weten dat alle weten
kan verdwijnen als de Zon
de druppels op laat lichten
tot ze uitgedroogd enkel
nog zijn herinnering, en
zelfs dat verdwijnt,
te weten dat alle weten
slechts het overvloeien is,
zoals de oceaan bij springvloed
glad strijkt, zich dan terugtrekt
en naakte oppervlakte achterlaat,
te weten dat alle weten
slechts een mantel is, een huid
die als een beschermend vlies
omspant wat zelfs geboorte
niet onthullen kan,
te weten dat alle weten is
als wind die zich laat voelen
maar zich niet laat aanwijzen
en toch is van alle wetenschap
de moederschoot.

The Promise

Christmas

As sure as seasons and as sure as stars, as sure as
ocean’s breathing ebb and flow, as sure as sun and
rain, or arrow leaving bow, as sure as mother’s womb
gives birth to all: a greater force encompasses it all,
so when we go to sleep it is to wake up and collect
what has been given, it is to carefully consider how
and when we are to fit each little drop into an ocean
we can call our own, our dreams then are the waves
that keep on rolling on the darkened shores, never
revealing what the smiling Moon was witnessing,
while rising Sun is waiting for our eyes to reap,
and so it is: there is a Postman that continuously
delivers, even our smallest wish is handled with the
utmost care, He knows what message matches with
our Soul’s desire, He trusts our Heart eventually shall
break the code of whatever lies encrypted in the Letter
He imprinted in our deepest vault, who, when or where,
however, this mystery we never shall unfold, we only are
recipients, but here it is: as sure as seasons and as sure as
stars, as sure as ocean’s breathing ebb and flow, as sure as
rising sun, as crescent Moon, or arrow leaving bow, as sure
as mother’s womb gives birth to all, so is the Postman’s
Promise: your Letter was delivered, it just craves for you
to use your opening key, enter the vault, trust your Heart
and read: believe Love is the greater force encompassing it all.

(img: “Christmas”, oil on canvas, 1964, F.Vercnocke)

Afscheidsbrief

Mayday 101

De stilte in mijn hoofd is oorverdovend, terwijl ik
in je ogen kijk lijkt het een wonder dat zelfs jij niets
opmerkt van dit overdonderend verhaal, ik kan het
niet begrijpen, ik kan het niet geloven, wij kunnen
elkaar niet bereiken als de taal ontbreekt.

De hemel boven lijkt steeds verder weg, hoe hoger
ik wil klimmen hoe nauwer lijkt de opening te worden
waarlangs licht naar binnen sijpelt, alsof ik neerwaarts
donder in een omgekeerde waterval, ik hap naar lucht,
ik adem dieper maar de lucht wordt ijler, hoe meer ik
snak naar zuurstof hoe lichter voel ik in mijn hoofd,
steeds lichter, mijn armen worden vleugels, ik kan nog
enkel wieken, het wordt steeds minder mogelijk om
verzet te bieden tegen deze drang die opwaarts stuwt,
er is een zwaartekracht die sterker is, die dwingend
overneemt van ademhalen, ik word ontvangen in
luchtledigheid waarin ik eindelijk spreken kan:

“Ik ben niet meer en toch kijk ik je aan, reik ik je aan:
ik bied je oogverblindend inzicht in mijn taal, schenk
mij  jouw stilte, oorverdovend, overdonder en beadem
mij,  ik bid je nu, wek me tot leven, luister, vertaal dit
sprekend zwijgen, spreek me aan, doorzie me, bereik me,
herken me, raak me aan, ik weet dat je er bent, ik vraag je:
denk me om, gebruik mijn glimlach en maak er de sleutel
van die de geheimtaal van mijn ziel ontcijfert, breek mijn
code, open mij, treed binnen alsjeblief,  vergeet  mijn zinnen,
en ik schenk je mijn verhaal.”

De stilte in mijn hoofd is oorverdovend, terwijl ik
in je ogen kijk lijkt het een wonder dat zelfs jij niets
opmerkt van mijn overdonderend verhaal, ik kan het
niet begrijpen, ik kan het niet geloven, wij kunnen
elkaar niet bereiken als je mijn taal niet spreekt.

~opm: zelfdoding is één der belangrijkste doodsoorzaken
in onze maatschappij, met dit gedicht probeer ik een stem
te geven aan wat niet gehoord wordt