Oceanic

(France,Biarritz, Rocher De La Vierge & Vieux-Boucau-les-Bains, Atlantic Ocean beach)

Sometimes we hesitate between tomorrow and today,
the burden of yesterday upon our shoulders as an ocean
wave, too heavy for a ride. Sometimes we hesitate upon
that selfsame wave, we hesitate, we linger, we listen to
the wind perhaps there is a message there before we
drown in thoughts about these waves that on and on roar
through our heads as a forgotten love, long, long forgotten
but present, each second coming, coming and again:
you see Here face in front of you, with every hand She
lays upon the beach a deadly kiss, but still this wind is
irresistible, is loud and clear and yet again we hesitate,
shall we then sing with Her this ancient melody, written
in a thousand pebbles on the shore? Sometimes we hesitate
between tomorrow and today, the burden of a yesterday
upon our shoulders as an ocean wave, but once the die is cast
we fly, O we sing, we dance and glide, no cold can hold us
back, this beach is ours and we meet our Love, we roll and
turn, become the Wave, Her arms around us, gently rocking,
Her voice a lullaby we recognize from first we entered, O
yes, and here She is, for us only for us, and up and down
we go, we roll and rock, we shout exhilarated, we enter in
Her curve, She is inviting us again, again, Her wave a womb
to live our lives so fast and faster still until the winter carries
us above the water, we have wings and eagle like we leave
the cave, invited by the Sun as if we were a newborn Star,
O yes, we shine, we shine with our new Light years and
years ahead, beyond all hesitation found our Love, finally
Home, finally homeward bound and yes, this beach is ours
this ocean now our Home, and that is all we have and all
we need, there is no hesitation in this moment because this is
indeed All we have, O, All we will have, All we will have eternally.

(written on the beach during a rain shower)

(animation via http://www.pimpmyspace.org/ )

Hier

Waar ben je nu?
Waait wind wolken weg
ontplooit er zich een dieper
weten: vanuit een blauwe
diepte spreek je, zoals je
nooit gesproken hebt, en ik
luister, je woorden dragen
verder dan mijn lippen ooit
vermochten, en zo fluister
je mijn naam, je schrijft
in letters die alle wind
weerstaan: je blijft
bestaan

Wandelaar

Een wandelaar kijkt rond, verkent het stappenplan
met vleugels en droomt reeds van een vergezicht dat
nog verborgen ligt, een wolkenwandeling die helder
uitgestippeld op de landkaart van het leven staat
gedrukt, nog onbetreden, een wandelaar kijkt rond,
hij draait en keert en volgt een ogenblik, een spoor
dat moet getrokken worden om horizon aan horizon
te binden, een wandelaar kijkt rond, klapwiekend over
grenzen, waait heen en weer, zwerft tussen aankomst
en vertrek, een golf die noch aan eb noch aan de vloed
behoort en toch een thuis vindt in het stromend water,
een wandelaar kijkt rond en twijfelt even, alsof hij
niet geloven wilt dat wat hij achterlaat zal terugkeren,
zoals een ademtocht, herinnering, die zich opnieuw zal
openplooien als een onbekende levenslijn, die niets
anders verlangt dan nacht aan dag en wandeling aan
wandelaar te binden.

Distant traveller

I am a distant traveller, the realms I
visit are as far away as are my eyes
to starlight being born, they glitter
and they keep inviting, light years
pass, a silent voice keeps ringing,
the time clock of my mind, still I
am sure eventually our hearts will
sing in tune, O yes, I am a distant
traveller, and when by chance your
eyes meet mine when passing by
then linger for a while, as if you’re
waiting for a miracle, O yes, be sure,
a faint reflection then will make you
smile, close to the border you will
recognize, close to the border you
will enter, close to the border you
will breathe in realms of gold, in Heart
and Soul and be a distant traveller,
as starlight being born.

Zuidenwind

Vanuit het Zuiden waait een wind
waarin ik alle tranen voel die zich
op trossen nestelden in de armen
van de zon, er zijn geen woorden
nodig om verdriet te proeven dat
zich zacht over de lippen plooit
en daar verzoening smeekt

Vanuit het Zuiden waait een wind
waarin ik alle blikken lees die met
gelijke munt betaalden, die om
verzoeting vroegen en smolten als
de druppels die op trossen, nauw
zichtbaar, toch hun afdruk achter
lieten, vlindersporen, wiekend
verlangen, getuigen van aanwezigheid

Vanuit het Zuiden waait een wind,
het is de Zuidenwind die mij van
antwoord dient, hij zingt me aan
en ik zing mee: kom, kom snel, ik
heb je roep gehoord, en daarin
staat de Liefde pal, onwrikbaar,
niet te stuiten, zoals ik waai zal
ik je dromen dan bewolken, zodat
in alle trossen nu jouw Hartenwens
zal schijnen

O Zuidenwind, waai verder, wees
mijn herder en dan zal ik gedragen
worden, gooi alle trossen los, om
thuis te komen in het Land van
Oorsprong.