Poetry in Motion
I feel there is some magic in the air
and it is looking for a home and
crying out, and all I have to do is
let it in and open up, O yes I know
I have the key to welcome this new
life, the rhythm of my heart beating
with Yours when we embrace and
dance, so now I shall surrender to
the music of Your soul and opening
the door I’ll give You room to breathe.
Er blijven woorden die onze zielen ankeren
en bij de uitvaart werpen onze ogen nog
een laatste blik,
vooruit wenken onzichtbaar nieuwe oevers,
eens aangemeerd de nieuwe vaste grond:
een vreemde taal,
ooit weet ik zullen wij elkaar ontmoeten
in deze zee van stilte waarin de zielen spreken
– eindeloos –
er is geen weg of hij is al bekend,
geen woord of het is al gesproken,
geen anker of het is al geworpen.
Vandaag wil ik meer dan enkel het woord
om naar te luisteren, vandaag wil ik
de waarheid vinden, vergeet het woord
dat je werd aangeleerd, vergeet, vergeet
alles tot er niets meer overblijft en drink
daarvan, het is het water waarin je
geboren werd waarin het antwoord ligt,
kom niet naar mij met woorden van een ander
kom niet naar mij met woorden om mijn mond
te snoeren, want vandaag wil ik de waarheid horen,
kom met de wind, kom met de wolken, kom mij
meer en meer bevolken, kom, kom met het water,
want ik weet de waarheid daar geborgen,
en als er niets meer overblijft en alles is vergeten
dan weet ik dat ik hier ben in jouw schoot, dan
weet ik dat mijn boot de uitvaart kent, nooit zal
vergaan, want vandaag ken ik de waarheid niets
dan de waarheid.
afbeelding: “Vloed”, F.Vercnocke, olie op doek, 80x100cm
Er zijn stemmen die pas tot ons spreken
als alles is verstomd, als alles wat door
oren opgevangen wordt is opgelost in
golven, alles wat de huid kan drinken
opgedroogd, verzilt, tot zand is terug
gekeerd en schittert in de avondzon,
het zijn de stemmen die ontwaken als
de laatste trossen zijn gelost, als alles
wat ons nog bezwaart verlost, en dan,
dan horen we het klankbord van de ziel,
het aanslaan van de stemvork die ons
hart gelijkstemt en dan klinkt ons lied.
Wij willen aan de wereld draaien, meester van de schepping zijn,
wolken mennen, zaaien, oogsten, golven temmen, wij willen op
het water lopen, maken, rennen, horizonten drinken, oceanen
bouwen, wij willen ademen en maaien, graaien, laaien, zwelgen
tot de laatste snik, wij willen niet verzadigen maar gulzig scheppen,
wij willen zweven tussen sterren en niet beven, nee niet beven, leven
willen wij, reiken naar de overkant en bruggen bouwen over alle
tranen heen, kan ik verdergaan?
Wij willen aan de wereld draaien, dood versagen, hunkeren, niet
luisteren naar de stemmen van de nacht, wij willen hemel zijn,
tronen , zon en maan zijn, het heen en weer gaan van getijden,
stempels drukken in de verste hoeken, tot ver voorbij kometen,
binnendringen in atomen, volgen, leiden, zal ik verdergaan?
Wij willen aan de wereld draaien, de aarde willen wij aan onze voeten,
wij willen zijn de vleugelslag eroverheen, wij willen wind zijn waarmee
wij dan varen, over en door alle stormen heen en nooit versagen,
alle zeilen bij, wij willen moeder zijn en vader, zoon en dochter,
mensenkind, medestander, tegenstander, overwinnen en op alle vragen
antwoord vinden, zelfs voor de spiegel willen wij niet wijken,
nooit bezwijken, wil ik verdergaan, of vul jij nog aan, verder willen
of verstillen?
foto: zonsopgang, Dordogne, augustus 2012
Boutman 