Vuur

Vandaag brandde het vuur in 1000voud,
overal likten de vlammen aan de wolken,
de  wind wakkerde verlangens aan zoals
opgezweepte golven stranden overspoelen,
ontstoken kaarsen verlichtten gewelven van
de hoop. Woorden werden toevertrouwd
aan rotsen waarop de branding beukte.
Was jij het die ver aan de horizon verzonk
en één werd met het water? Was het jouw
schip dat als een stip verdween, of was het
enkel je mantel die langzaam, langzaam
van je  schouders viel? Vlammende tongen
spraken van verre continenten en ongerepte
tuinen waarin de bloemen enkel bloeien
voor een onzichtbaar oog, waarin de lucht
geurt naar onbetredenheid, naar ochtenden
waarop het wakkerworden sterflijk is, zoals
de nacht. Vandaag schitterde het vuur in
1000voud, overal vatten de wolken vlam,
de tijd stond stil, en daarin werd een eeuwigheid
geboren.

(Wil je mee gezellig rond de vuurtafel?
Zie voor de komende Vuur Meetings:
https://www.boutman.com/Moon.htm
ps: gasten brengen ook wat Hout mee 😉

Papa

Je bent niet meer hier  je bent nu daar klinkt
tussen muren hier een  lied, alsof ik je nu zo
maar vergeten kan,  alsof je niet meer bent,
hier, te midden  onze  clan, alsof, alsof, alsof,
alsof we nu maar stil  geruisloos moeten doen,
doen alsof, met foto’s, beelden, kleuren die je
achterliet, en geuren, ’t enige tastbare dat
nog van je blijft, maar ’t blijft alsof, alsof je
ons nog met je mantel vol van Liefde stilletjes
bedekken wil. Maar ik, ik  weet nu beter wel,
want net heb ik je stem gehoord,  je klonk plots
even zacht en warm,  zo zonneklaar, zoals altijd,
zoals je mij,  die ongeschonden,  ongerept, en vol,
zo vol verwachting pas op  deze  wereldbol kwam
piepen, in je twee sterke  handen nam, mij droeg,
mij zachtjes streelde , dan fluisterde en zei:  lief
kind, hier ben ik nu vertrouw me  maar, geloof
me vrij, want het is waar, écht waar, wees welkom
hier, en nee, o  nee, niet zwaar, niets zwaar,  ik  ben
nu  hier en niet meer  daar, zie je het niet,  je bent
zo licht, zo zonnehelderklaar.

(schilderij: “Apocalyps”, door mijn vader,
Ferdinand Vercnocke +1989,
olie op doek, 175cmx150cm, 1964)

1000

Wat heb je aan die 1000 vrienden
als je die ene niet kunt vinden?
Wat heb je aan die 1000 zinnen
als je die ene niet kunt minnen?
Wat heb je aan die 1000 vragen
als je  die eenzaamheid moet dragen?
Wat heb je aan die 1000 pillen
als ze je  pijn niet kunnen stillen?
Daarom:
Wees niet bezorgd over je vrienden,
vergeet de woorden, vergeet de zinnen,
de dag van morgen heb je  gisteren al
gehad, brand alle beelden uit je ogen,
vergeet de vraag, vergeet het antwoord
doof alle lichten, wandel in duisternis,
verlies jezelf en je zult vinden, het nieuw
ontwaken  dat alles zal verbinden, het
zuivere water waaruit je putten kan,
de bron van al wat is,
de Liefde van je leven.

(afbeelding: “Achillea Millefolium”)