Omarming

Hoe wil je dat het grote je omarmt
als je het kleine niet begeert? Hoe
wil je op een bergtop staan als je de
heuvel niet  bewandelen wil? Want
oceanen ken je pas als je hun druppels
hebt gedronken,  en jade draag je als
je lompen hebt gekend. Van woorden
proef je pas als je hun beeltenis hebt
ingekleurd en met letters is het gulzig
schrijven als je de inkt gevonden hebt.
Van kinderen hou je pas als je de
maan kan vangen in een vlindernet,
om er dan nacht mee te verlichten.
Zoals het goed lopen is in tuinen van
verwondering, zo is het innig beter
nog het gras te wieden en er klavertjes
te vinden, die je soms dubbelarmig
kunnen koesteren. O, als ik spreken
kon in deze taal, zou duisternis
verdwijnen, zou op een hemels
toonlied alle verdriet verschrompelen.
Ik zou de wereld in een liefdesmantel
kunnen dekken zoals wolken voor
een late zon om zo haar stralen te
verdelen. Als alle torenklokken luiden
luister dan naar hun verhaal.
Want hoe wil je dat het kleine  je
omarmt als je het grote niet begeert?

afbeelding @ Aleksandra Woldanska

Love is in the air

A poem read on the way to Santiago de Compostella in the company of two love birds :-)

Quelques mots d’amour

Arrivant a sept heures du matin à Liseux ~ Basilique de Saint-Thérèse ~ au debut de printemps ~ j’ai pris ce vidéo. Moment de méditation, chants d’oiseaux et une chanson sur le radio… et tout à coup les lumiéres de nuit s’éteignent et un oiseau s’envole…

Oude Getrouwe

Want heb jij ook die wolk gezien die
tussen twee kometen plots verscheen,
zomaar, in het helder blauwe niets,
tot alles even plots verdween? Het ging
zo snel dat al je ogen knipperden, je
kon het niet geloven, het was onmogelijk,
alsof je in het gras naar diamanten
zoekt: je denkt zo vaak dat vinden
niet voor jou is weggelegd. Toch zoek
je verder, tegen dat beter weten in,
als naar een ster, onzichtbaar voor
het blote oog, maar wel aanwezig,
je denkt dan: het zal het zonlicht
zijn dat me nu parten speelt, ik zal
maar wachten op de heldere nachten,
je weigert te geloven dat zo’n geluk
niet voor het rapen ligt, dat deze
schatten niet voor jou zijn weggelegd,
omdat je vinders kent, je ziet het in
hun ogen toch, en tijdens dat besef
groeit al opnieuw de twijfel: is wat
ik zie gezichtsbedrog? Maar ergens
diep in jou leeft nog het schaduwbeeld 
van een herinnering,  je  kan er niet
je hand op leggen, je voelt het als
de adem van een diepe warme water
bron die met een vaste regelmaat,
oud en getrouw,  en straal na straal
je hart verlicht, zodat die twijfel snel
verdwijnt totdat het opnieuw donker
wordt en koud, tijdens het zwijgen.
Ach  ja , ik weet het wel, hier is geen
plaats voor wolken, verschijnen geen
kometen, deze planeet bestaat slechts
bij de gratie van dat diep verlangen
twee helften aan elkaar te binden,
alsof je niet al helemaal volledig
bent – want dat is alles, en ook niets
- alsof er iets ontbreekt – wat dan
vraag ik me af – alsof een ster zomaar
zou wachten om een volgend lichtjaar
in te stappen- kijk dan omhoog, zie
je het Licht niet dat je belangeloos
gegeven werd, je toekomst, je verleden
– neen, wat hier te vinden  is, is slechts
de afdruk van wat enkele diamanten
achterlieten in dat gras, alweer was
je vergeten dat jij het was die ze daar
achterliet, als tranen van geluk, die
door dat sterrenlicht dan werden
meegenomen om ze in veelvoud aan
jou terug te geven, zoals een wolk die
plots dan tussen twee kometen zomaar
uit dat helderblauwe niets verschijnt,
het enige wat je slechts hoeft te doen
is te ontvangen, of was je ook nog eens
dat schaduwbeeld vergeten, en van
Wie denk je dan wel dat dat  was?
Haal dus diep adem tussen dat oude
en getrouwe, en luister naar de stilte
tussen beide, waar straal na straal
als een fontein enkel die zuiverende
Liefde je dan helemaal onderdompelt,
tot al je vragen worden opgelost, en je
dan eindelijk die Ziel herkent, en dan
heb je die rust gevonden, zwem je
opnieuw in het vertrouwde warme
water van de Levensbron en schitter
je , zomaar in dat helder blauwe niets
als tussen twee kometen net die ene wolk.

(afbeelding: Peperonity)

ps: “Oude Getrouwe” cfr  > “The Old Faithful”, Yellowstone Park, Wyoming, USA

Bird As A Prophet


(picture taken through my van’s  windshield @ Cap Gris Nez, France)

O little bird how graciously you sing,
while night is darkening your wings,
you are the Herald of the morning,
my hands are open for your offering,
there is my Heart, O little bird, your
soft whisper, your silent touch, I can’t
ignore, O, little bird, you Prophet
of the Dawn to come, my hands are
opening for your offering, my ears are
singing, all in tune, O little bird, my eyes
are closed in darkness, I keep wandering
into the night, breathing in, breathing out,
I offer you my heart, I welcome you into
my Soul, O little bird, how graciously you
sing, while night is darkening your wing.

see videopoem taken at garden shrine @ youtube Bird As.. A Prophet
music by Robert Schuman, Forrest Scenens, Op.82/7, The Prophet Bird

Universum

Mijn voeten en mijn handen, mijn vingers en mijn tenen,
mijn lippen, oren, haren, mijn ogen en mijn wangen,
mijn knieën en mijn neus, tot in mijn ellebogen, zolen
en het puntje van mijn tong, het beweegt,scharniert en
viert, het is een symfonieorkest waarvan ik Meester
ben, en dagelijks lees ik de partituur waarvan ik alle
noten ken en alle balken waar ik moeiteloos op dans,
waarop het zalig wiegen is, zoals een koorddanser
behoud ik schijnbaar zonder inspanning het evenwicht,
ik zing in alle tonen alle stemmen, steeds in perfectie
afgestemd, mijn enig uniek levenslied, schater het uit
om even later een veelbetekenende stilte in de ruimte
van het zijn te laten vallen en dan zie ik jou en ik word
meteen opgenomen in een sterrenzee, een oceaan van
zinderende lichtjaren, o, ver voorbij de horizon van
cirkelende melkwegstelsels want wat ik zie is oog
verblindend, alsof met sterren wordt geschreven hoe
de zon niet verder reikt dan deze vinger die wijst naar
wat wordt aangekeken, en zo heb ik dan nu het Al in
handbereik, en voor het grijpen. Nu ik je zie: wat ben je
oogverblindend, alsof je Hart begint te schitteren als
een pasgeboren Ster, niet ver, maar zo dichtbij, ja
binnen handbereik, klaar om geplukt te worden als
een rijpe vrucht, je zucht, ik voel de ijle rimpeling
zoals die in de lucht nu rondom mijn haren trilt en ja,
zo oogverblindend heb ik het nog nooit geweten, alsof
er slechts een ladder nodig is om dit gezicht van ster tot
ster, van oog tot oog in Liefde te verbinden, ja werkelijk,
als alle muizenissen voorgoed opgezogen zijn, door
zwaartekracht verzwolgen, fijngemalen tot waar het in
kometen nog wat oplicht als een slangenstaart, ja, dan,
ja dan begrijp ik hoe het komt dat jij zo plots verschijnt
aan de hemel die ik wakker denk: want mocht het niet
hier geschreven staan, zou ik nooit kunnen geloven dat
Jij het bent die met één vingerknip uit deze partituur
zo’n Vuur kan laten schitteren.

(animatie > http://nulpuntenergie.net/ )

Abundancy

I cannot be but grateful for the Love
so poured abundantly into my Soul,
the way You keep on pouring is as
boundless as the Sea, even when
darkness is surrounding me, still
You keep pouring, even when I’m
at a loss for words Your Silence is
a beacon, I can rest assured, O yes,
I cannot be but grateful for the Love
so poured abundantly into my Soul,
when storms are roaring, when on
my way all doors are closing, when
nowhere is a refuge to be found, my
little lamp consumed, and to the rim
my cup is filled, still You keep pouring,
O yes, I cannot be but grateful for the
Love You pour abundantly  into my Soul.

(dedicated in loving memory to Rabindranath Tagore)

Prayer To Our Lady Of The Rainbow Roses

Dedicated to the victims of the Norway Massacre & all innocent victims of violence, unjustice and deprivation worldwide.

 

AVE MARIA ~ Prayer To Our Lady Of The Rainbow Roses

11 Times 2:

1.   Find the Silence In Your Father’s Words
2.   Go With Passion, Motherly
3.   Consume The Neverending, The Flaming Fire 0f Your Heart
4.   Burn Desire With A Golden Touch
5.   Walk With Wind And Carrying Clouds
6.   Dance With Words And Not To Speak
7.   Change With Seasons In Eternity
8.   Build A Home 0n Water Drown In Tears
9.   Fly With Wings, Never Descend, Still Walk On Earth
10. Watch The Sunrise Of Your Innate Being
11. Laugh, Love, Never Leave

AVE ~ AMEN

Music: “Noble Silence”, Bert Evens (Composition & Tenor Flute)

Production & Photopgraphy: http://www.boutman.com
(Pictures taken @ Garden Shrine)

Prayer of the Lost and Found

As I am walking in this world of words
sometimes I keep forgetting how once
- inspired- I was returning home when
suddenly You spoke and down the hill
You came in shining white, Your music
as from heaven sent was all around,
and how it told me to have patience
O I remember how my heart was filled
with joy I hardly couldn’t wait and now
while looking in Your eyes I feel a touch
of paradise I finally have found an answer
beyond words.

(picture taken @ Banneux Sanctuary, Belgium)

Sterrenlicht

Het is zoals met licht van sterren, wat
we zien is slechts de afdruk van verhalen
die reeds lang voor ons geschreven zijn,
wij leven in een veld dat enkel nog
bestaat in de herinnering, terwijl we lezen
worden op hetzelfde ogenblik en ver van
hier al nieuwe regels toegevoegd die niet
voor ons meer te ontdekken vallen maar
voor de kinderen die nu nog niet geboren
zijn, zoals de regen voor het zonlicht moet
verdwijnen, en wolken voor de wind, zo is
het ook met ons: wij keren telkens terug
naar oceanen tot we opgezogen worden
of verstijven, tot zonnestralen ons weer
zachtjes oplichten, en zoals sterren wij dan
plots verschijnen uit en in het Niets, een
Mantel opent zich, twee vleugels reiken
van Begin tot Eind, een Lichtflits schudt
het verenkleed, uit onze handen vloeit
betekenis die oplicht aan de hemels waarin
kinderen de dromen vangen die wij daar
achterlieten, ja waarlijk, het is zoals met
licht van sterren: zij dragen de vruchten
van het veld dat enkel nog bestaat in de
herinnering, maar nooit vergeten wordt,
tot nieuwe ogen wakker lezen, ja waarlijk,
altijd is er een Ster die ogenblikken zoekt
om in het Licht te komen zoals de Ziel aan
Hart smeekt om in Liefde te ontkiemen.

Silent Sea Of Soul

As waves are to the sea so time is to
the mind: moments come and go, then
come again, and if we try to hold them,
and cherish what they offer they just
go again, but always something then
is left behind, not for the eye to see
but for the Heart to feel, and finally,
when we stop wondering where all
this is coming from, we are ready to
receive, our eyes then open, as time
is to the mind and waves are to the sea,
so Love is to our Soul,  eventually.

(animation via http://www.pimpmyspace.org/ )

Afscheidsbrief

De stilte in mijn hoofd is oorverdovend, terwijl ik
in je ogen kijk lijkt het een wonder dat zelfs jij niets
opmerkt van dit overdonderend verhaal, ik kan het
niet begrijpen, ik kan het niet geloven, wij kunnen
elkaar niet bereiken als de taal ontbreekt.

De hemel boven lijkt steeds verder weg, hoe hoger
ik wil klimmen hoe nauwer lijkt de opening te worden
waarlangs licht naar binnen sijpelt, alsof ik neerwaarts
donder in een omgekeerde waterval, ik hap naar lucht,
ik adem dieper maar de lucht wordt ijler, hoe meer ik
snak naar zuurstof hoe lichter voel ik in mijn hoofd,
steeds lichter, mijn armen worden vleugels, ik kan nog
enkel wieken, het wordt steeds minder mogelijk om
verzet te bieden tegen deze drang die opwaarts stuwt,
er is een zwaartekracht die sterker is, die dwingend
overneemt van ademhalen, ik word ontvangen in
luchtledigheid waarin ik eindelijk spreken kan:

“Ik ben niet meer en toch kijk ik je aan, reik ik je aan:
ik bied je oogverblindend inzicht in mijn taal, schenk
mij  jouw stilte, oorverdovend, overdonder en beadem
mij,  ik bid je nu, wek me tot leven, luister, vertaal dit
sprekend zwijgen, spreek me aan, doorzie me, bereik me,
herken me, raak me aan, ik weet dat je er bent, ik vraag je:
denk me om, gebruik mijn glimlach en maak er de sleutel
van die de geheimtaal van mijn ziel ontcijfert, breek mijn
code, open mij, treed binnen alsjeblief,  vergeet  mijn zinnen,
en ik schenk je mijn verhaal.”

De stilte in mijn hoofd is oorverdovend, terwijl ik
in je ogen kijk lijkt het een wonder dat zelfs jij niets
opmerkt van mijn overdonderend verhaal, ik kan het
niet begrijpen, ik kan het niet geloven, wij kunnen
elkaar niet bereiken als je mijn taal niet spreekt.

(Afbeelding: “Astronaut”, Ferdinand Vercnocke, 1965,
 Olie op doek, 100x80cm)

~opm: zelfdoding is één der belangrijkste doodsoorzaken
in onze maatschappij, met dit gedicht probeer ik een stem
te geven aan wat niet gehoord wordt

The Promise

As sure as seasons and as sure as stars, as sure as
ocean’s breathing ebb and flow, as sure as sun and
rain, or arrow leaving bow, as sure as mother’s womb
gives birth to all: a greater force encompasses it all,
so when we go to sleep it is to wake up and collect
what has been given, it is to carefully consider how
and when we are to fit each little drop into an ocean
we can call our own, our dreams then are the waves
that keep on rolling on the darkened shores, never
revealing what the smiling Moon was witnessing,
while rising Sun is waiting for our eyes to reap,
and so it is: there is a Postman that continuously
delivers, even our smallest wish is handled with the
utmost care, He knows what message matches with
our Soul’s desire, He trusts our Heart eventually shall
break the code of whatever lies encrypted in the Letter
He imprinted in our deepest vault, who, when or where,
however, this mystery we never shall unfold, we only are
recipients, but here it is: as sure as seasons and as sure as
stars, as sure as ocean’s breathing ebb and flow, as sure as
rising sun, as crescent Moon, or arrow leaving bow, as sure
as mother’s womb gives birth to all, so is the Postman’s
Promise: your Letter was delivered, it just craves for you
to use your opening key, enter the vault, trust your Heart
and read: believe Love is the greater force encompassing it all.

Word

“In the beginning was the Word…” 
John, 1, 1
“When you see ‘the abomination that causes
desolation’ standing where it does not belong
- let the reader understand- flee to the mountains.”
Mark, 13, 14
                             

                                
Some words are leaves, they grow, they whither,
then they fall to merge with soil only to feed
again what by some long forgotten wind was
destined at first sight to vanish and never to
return,
some words are mountain winds, they
travel, they vaporize
and merge with clouds,
and when the oceans call,
they become rain
to feed the rolling waves that
with a mighty
roar deliver treasure to the waiting
reapers on
forgotten shores, some words are
tears, they
flow, they testify, they merge with
silence only
to feed the hunger of a deeper
craving, they are
the vessels of forgotten fleets
that in forgotten
ports wait for the wingmen to
return their due,
some words are windows opening, while others
then are closing doors, 
some are the swords
which
on forgotten battlefields are left, their
shimmering blades
making the rising sun turn
red, but most of all,
whatever they may be,
all words eventually shall by 
The Writer be
reclaimed and then each one of them
shall have
to take the stand, each one of them
shall be
confronted with the verdict of its Maker,
stripped from all  meaning, naked, eye to Eye,
as well remembered  as forgotten ones are heard,
and Paradise shall be the reward for those  believing
in the final revelation of
 the Promised Word.

(inspired by and dedicated to @CharlesBivona )

(picture: I Ching > “Change”)

Speechless

Well there it is: I’m speechless, I watch my breath
and it is empty, imagine clouds desperately looking
for a sky to populate, or birds lacking support to
spread their wings and fly, I’m speechless, watching
the horizon as it has just swallowed my last word,
and with it all it had to offer, not being sure if there
will ever be a dawn to unfold whatever meaning was
still hidden in its womb, I am aborted, speechless,
even the memory has left together with the smell
that hand in hand accompanied this precious treasure,
it’s gone, and here I wonder whether it is time to go
to sleep and to surrender, to lower now this useless flag,
where are the eyes, where are the ears to spot, where
is the home to enter, what harbor is it that would
welcome this forgotten sail, where are the hands
to comfort, I am speechless, but suddenly I realize
that there is room to fill, and unannounced one tear
touches my lips, and then another, and another still,
until I am no longer able to resist, I am flooded, for
every breath I take there is a wave, and the more I
breathe the more the waves keep rolling, on and on,
I become an ocean and I wake up to a new horizon,
and there it is: I’m speechless at this sight of nearing
fleets, a multitude of sails and waving flags are coloring
the dawn, then I remember, by letting go my last word
thus became the key to unlock what beyond meaning
is the keeper of the mystery, O yes, there is a deeper
womb, it is speechless, but it breathes, it is the silent
birthplace of eternity.

Samen

(dit gedicht schreef ik als 17-jarige, vol van verliefdheid ;-)

‘s morgens lopen op dauwdruppels
samen jij en ik
en dan bijten in groenappels
zoals de vogels doen

‘s middags lopen in zandkorrels
samen jij en ik
en dan zwemmen in oesterparels
zoals de vissen doen

‘s avonds lopen door droommossen
samen jij en ik
en dan klimmen in hemelbossen
zoals de paarden doen

‘s nachts slapen in elkaars armen
samen jij en ik
en dan dromen van hartverwarmen
zoals de kindjes doen

(afbeelding: “Slapende kinderen”, Albert Anker ~(1831-1910)

Wenteling

We zullen altijd in de wenteling der Aarde
Vuur doen branden, zoals vlammen door
de wind het pad van vreugde vinden, zoals
in verre horizonten stemmen klinken van
wat aan de overkant werd toegeschreeuwd,
ze slapen niet, ze slapen nooit, ze zoeken
enkel wederwoord, en oor, een Hart, een
Ziel om gaten op te vullen die  de golven
in de duinen sloegen, O, wat is het stil, zo
stil dat ik nu in je kan, je bent, je bent er
niet en toch zie ik hoe in de wenteling der
Aarde alle leven brandt.

(Geschreven op bezoek bij Paul Antipoff, 46,
reeds 18 jaar verlamd ~polio, maar een
bezield mens & schrijver met helende kracht)

ps: de foto is getrokken met flits door het venster
van het kapelletje naast Paul’s huis

Eindtijd

Er is een einde en begin van dagen en wij weten niet
wanneer ons ogenblik gekomen is, wij reizen door de
tijd, door een onstilbaar Hart gedragen, het is niet aan
te wijzen, en toch is het aanwezig, wij zijn de golven die
op zee ontstaan, gestuwd door het verlangen om aan
land te komen, om op stranden zandkastelen te bewonen
die daar door kinderhand werden gebouwd, tot nieuwe
golven nieuwe dromen wakker spoelen telkens weer, O
wij weten niet wanneer ons ogenblik gekomen is, het staat
geschreven in het einde en begin van dagen, wel 100.000
maal, wij kunnen het wel vragen maar het antwoord werd
door dat onstilbaar Hart ver voorbij de grens gedragen
van wat kenbaar is, slechts als wij dieper zinken zullen wij
niet meer wagen naar die dagen want dan worden wij de zee
die al dat golven op en neer blijft dragen, wij worden zand,
wij worden kinderhand, bewoners worden wij, wij worden
kamer, wij worden hoeders van de ruimte waarin slechts
woont, in einde en begin van dagen, het nooit afnemend
kloppen dat alles overstemt, wij worden poortwachter,
heraut voor de kasteelheer die ons met Zijn onstilbaar Hart
het einde schenkt en het begin van dagen.

(geschreven nav een inspirerend gesprek met mijn moeder en een 99-jarige dame)

Zindering

Dit Wit is oogverblindend, zoals de draden
van een spinnenweb, doorzichtig, ijl , fijn
besnaard, in uiterst breken ligt er een mantel
over velden van herinneringen die nu levend
worden, die verwarmen, zoals enkel een Liefde
kan die zich kostbaar in je weten heeft genesteld
als een porseleinen ring, O ja, als ik glazig word
als ik mijn kijken afleg en met zielenogen opga
in dit zinderen,O, hoe oogverblindend dan is
nu dit Wit, alsof ik het kan aanraken, als een
binden van vergezichten dat zich over alle
verlangens neerlegt als een koestering, een
glinstering, O, het is een thuiskomen,  als in
armen, het is jouw aanblik, het aangezicht
van hoe je in je diepste wezen hemel voelt, een
hemel die zich uitspant over alles, over alle pijnen
heen en vreugde wordt, zoals een lach, zoals
die op vergeten lippen zich te ruste legde, zoals
die ooit verbond, en zoals nu dit Wit, zo oog
zo oogverblindend mooi, zo zin, zo zinverbindend
zo verblindend en zo bindend.

“Wild Geese” by Mary Oliver

“You do not have to be good.
You do not have to walk on your knees
For a hundred miles through the desert, repenting.
You only have to let the soft animal of your body
love what it loves.
Tell me about despair, yours, and I will tell you mine.
Meanwhile the world goes on.
Meanwhile the sun and the clear pebbles of the rain
are moving across the landscapes,
over the prairies and the deep trees,
the mountains and the rivers.
Meanwhile the wild geese, high in the clean blue air,
are heading home again.
Whoever you are, no matter how lonely,
the world offers itself to your imagination,
calls to you like the wild geese, harsh and exciting –
over and over announcing your place
in the family of things.”

In honour of Pulitzer Prize Winner poet Mary Oliver (°1935), recently diagnosed with a serious illness

Dan

 

O ja, ik weet het wel, als alle klokken luiden dan
zal de Tijd gekomen zijn, en zachtjes loop ik dan
ik loop heel zachtjes naar beneden dan, en ja dan
kies ik tree na tree, tot ik je ogen vind en dan ja dan
hoor ik je stem en voel je blik, heel langzaam dan
zoals die over heel mijn wezen, heel mijn leven dan
zich uitspreidt als een gouden mantel, en pas dan,
dan kan ik je bedanken, je nogmaals danken dan,
ja, dan ben ik klaar, je mag me komen halen dan,
want dan, dan valt volkomen alles stil, en open dan
een openbloeien dan, in Licht, zoals Je Woord, dan
weten wij wat heel die Tijd in ons geborgen, nu dan
zich ontvouwen kan, zo Vredevol, in Vreugde dan
zich plots kan openbaren, zoals die Ster, die dan
Jouw Licht verhelderde, zodat wij, stervelingen, dan
opgenomen worden, opgelicht, opgelost, dan, ja, dan

afbeelding: Sopena de Carneros, Leon, Spanje

Bron

Toen ik het water zag wist ik geen blijf
met de tranen die maar bleven stromen,
een rivier naast de rivier,
alsof een nieuwe bron zomaar ontsprong,
verdriet dat lang in diepe kloven,
krochten en gewelven kronkelde
alsof het water dacht te zijn,
maar toen het plots naast de rivier
dan eindelijk tevoorschijn kwam
bleek het de adem van het leven zelf te zijn,
dat wonderbaarlijk altijd durend kloppen
van een dooraderend bestaan,
zonder begin en zonder einde
dit weten en dit water samen
zorgen voor een nooit vergeten.

Lourdes, februari 2010

Synchronicity: Poetry of Coincidence

What about synchronicity? The root of the word carries the ancient Greek equivalent for ‘together’ (συν – sun) and ‘time’ (χρονοσ – chronos, referring to the mythological Titan Kronos, who ate his children, or the ancient Greek god Chronos). And where did the Greek get it from? Tracing the origin and meaning of words is tracing the origin of man, of life, of the universe. And at a certain point man had to fill in the space “beyond the words”.    Classical texts dealing with that space often start with: “in the beginning”. Those texts are a result of an oral tradition that took centuries to become finally written down. The texts themselves are then a new starting point of a written tradition, resulting in man trying to decipher its origins…: nihil nove sub sole.

Carl Jung coined the word synchronicity to describe “temporally coincident occurrences of acausal events, an acausal connecting principle.  Plainly put, it is the experience of having two (or more) things happen coincidentally in a manner that is meaningful to the person or persons experiencing them, where that meaning suggests an underlying pattern”.

But synchronicity, coincidence, happenstance, hazard, seriality, serendipity, (good or bad) luck, fortune,  what ever you call it, what all these words have in common is the feeling of resonance. One is suddenly struck. It is an instant process of fine-tuning, as if one tries to find the right tone with a tuning-fork and suddenly hears no more difference between the fork and the instrument. It strikes like lightning, instantly. Heart and soul, body and mind, past, present and future become part of the same universal orchestra. One song, in key.

This song to some can sound familiar, heavenly and be a confirmation. Others feel terrified or just use another key. But: all are touched by the melody. No one is indifferent. How come? Can one become more “in tune”? What about “the space beyond words? What about the beginning…? 

For man, it all started some nine months before his birth: conception, the perfect resonance. If everything on that particular moment hadn’t been in tune, how would you have been able to read this, how would you have been able to BE? That moment certainly is beyond words indeed. Even when you read this, creation is still at work, in you, in everything. As it always has been, and will.  So, there is no need to worry about the origins. The origin always is at hand. In you. Now.

However, since birth man learned how to adapt in order to communicate, to survive, leaving the space beyond the words, leaving his home. The melody became a far away and distant sound. Not easy to sing if you can’t remember the song. Slowly, almost imperceptibly  he drifted away, but deep inside he felt the longing. And then, once and a while, lightning struck, thunder roared: resonance came in. Remembrance surfaced in a split second. Does this mean man has to live his life in a permanent thunderstorm?   Of course not. On the contrary. That sudden wakeup call just reminds him of his home. And the more he feels “at home”, the more the longing will disappear, the more he will become in tune. Thunder and lightning will then only be thunder and lightning. Integrating those  wakeup calls, leads to  a fulfilling, peaceful life, anchored in this very moment. This process of integrating in fact is no more than drawing water from one’s own well. And that’s where it all began, didn’t it? 

A helpful tool in the process of fine-tuning and resonance is the I Ching, the ancient Chinese Book of Changes, a great tool, using “the poetry of coincidence”. A beautiful methaphor is described in the Buddhist story of Indra’s Net: 

“Far away in the heavenly abode of the great God Indra, there is a wonderful net which has been hung by some cunning artificer in such a manner that it stretches out indefinitely in all directions, in accordance with the extravagant tastes of deities. The artificer has hung a single glittering jewel at the net’s every node, and since the net itself is indefinite in dimension, the jewels are indefinite in number. There hang the jewels, glittering like stars of the first magnitude. A wonderful sight to behold. If we now arbitrarily select one of these jewels for inspection and look closely at it, we discover that in its polished surface there are reflected all the other jewels in the net, infinite in number. Not only that, but each of the jewels reflected in this one jewel is also reflecting all the other jewels, so that the process of reflection is infinite.”  
(Thu-Shun 600 BC) 

Although these texts speak to us from a very distant past, they both are an interesting description of the communication tool we use today as our favourite worldwide toy: the inter-net. Whether this toy is used the way it was described thousands of years ago is another question…

Staken

 

Vandaag klinkt het parool
het schalt in alle talen.
Kan een gedicht
nog woorden vinden
om de rede te bevolken,
om zwart op wit de karavaan
naar het Beloofde Land te leiden,
het nieuwe Pad  te banen,
om als een voortrekker
banier te zijn van welvaart,
melk en honing,
om het verschil te maken?
Mijn hart dat bloedt,
mijn hoofd besluit te staken.
De luchten trekken zwart en zwaar,
terwijl enkele witte wolken
toch nog hoop vertolken,
het lijken wel soldaten
die hun wapens achterlieten
zich tussen de gelederen nestelden
en van de frontlinie
een schaakbord maakten,
het speelveld van de generaals
blijkt plots een slagveld,
want hun hart dat bloedt,
hun hoofd besloot te staken.
Er zullen altijd woorden over zijn
om pijn te schrijven,
hoeveel nog blijven over
als ook die verdwijnt?
Wanneer de wapens zwijgen
zal er nog voedsel zijn
voor hoop om stilte te bevolken,
zoals ook dit gedicht
dat voor de rede woorden zocht
als witte wolken?
Vandaag klinkt het parool,
het schalt in alle talen.
Terwijl de meesters schaken
roept nu mijn hoofd om bloed,
mijn hart besloot te staken.