Verdampen

Als alle woorden zomaar verdampen,
oplossen in zonnestralen, om dan in
wolken nieuwe verhalen te beginnen
die door de wind gelezen, op het gras
geschreven worden, en als ik dan ga
liggen, mijn hart laat rusten, al mijn
verlangens overgeef aan het zachte
strelen van de halmen op mijn huid,
als ik dan adem, word ik opnieuw
geboren, ik zwem in licht, ik denk
niet meer, ik hoor je stem, een nieuwe
taal, een hemels ochtendgloren, alle
tranen dan verdwenen, zonbeschenen,
ik hoef niet meer, als ieder woord
zomaar verdampt dan ben ik opgelost,
gedragen in een dieper weten: zo licht
wist ik het wel, ik was het niet vergeten,
wat door de wind gelezen wordt gaat
nooit verloren, je hoeft het enkel te
vertalen uit het strelen van de halmen
op je huid: welkom, welkom, je bent
de liefde van mijn leven.

Waterlicht

Alsof de nacht verlicht wordt
door Haar ogen, zo helder klinkt
je stem, Haar Hart weerspiegelt
alle Licht dat hier uit onze ogen
straalt, O, waarom dan vloeien
tranen? Alsof de nacht verlicht
wordt door Haar ogen, zo heb
ik je gemist, O, waarom vloeien
deze tranen? Alle wegen heb ik
met naakte voeten wakkerder
en wakkerder gelopen, tot, tot
ik alle sterren met alle vingers
had geproefd, beroerd, O, alsof
de nacht verlicht wordt door
Haar ogen, zo helder klinkt je
stem, Haar Hart weerspiegelt alle
Licht dat uit ons aller ogen
straalt, O, waarom dan vloeien alle
tranen? Met alle woorden heb
ik bergen omgewoeld, gewroet,
waarom dan vloeien deze tranen?
O, ik weet dat diep doorheen de
bergbeek water stroomt dat hen
een bedding geeft, O, deze tranen
dan, neem ze nu aan, ze vragen
niet maar ze vertellen mijn verhaal,
neem aan, en geef me dan de Liefde
waar ik nu om vraag, alsof de nacht
verlicht wordt door Haar ogen, zo
helder klinkt je stem, zo wil ik
dat je wakker wordt en blijft, dan
zullen deze tranen stromen in
die bedding waar wij allen toe
geboren zijn, O, wat heb ik je gemist.

Houvast

Houvast

“Hou me niet vast…”, Johannes 20,17

Het is zoals de wind die tranen waait,
zover het oog kan zien strekt zich de
weg uit waarop ik nu mijn stappen
leggen zal,  ik zal ze toevertrouwen
aan een dieper weten, de wolken
volgen die me zullen dragen naar wat
bij aanvang reeds voor mij was
voorbehouden, O, hou me niet vast
maar raak me aan, want dit is als
de wind die tranen waait, je ogen
worden nu geopend en het Licht
stroomt helder binnen, alles baadt
in open zuiverheid, nog onbetreden
en mijn verlangen om te bloeien
wordt nu aangewakkerd, het is zoals
de wind die tranen waait, en over
alles heen blaast zonlicht regenbogen
los, ik reik naar sterren, O hou me niet
vast maar raak me aan, raak me en ik
zal de overkant bereiken, houvast vinden,
O, voel, voel hoe deze wind in tranen
schrijft dat waar mijn voetstappen
zich drukten de afdruk overblijft
van samenzijn, en daarin dan een
zandkorrel, die schittert als een parel,
O, hou me nu vast, raak me niet aan
maar laat me gaan, want zo word ik
opnieuw geboren.