Tagarchief: herfst

Adagio Sostenuto

#AdagioSostenuto Soms kan “een weinig” meer dan voldoende zijn. Even verpozen in de herfst en vertoeven met Rachmaninoff op de bank van Fleur. Er gebeurt zo goed als niets, net daarom meer dan voldoende: “Als de ziele luistert / spreekt het al een taal dat leeft, / ’t lijzigste gefluister / ook een taal en teken heeft…”, Gezelle. (Het leidmotief van dit adagio werd in 1975 opgepikt door Eric Carmen voor zijn wereldhit “All by Myself”)

Als de ziele luistert
spreekt het al een taal dat leeft,
’t lijzigste gefluister
ook een taal en teken heeft:
blaren van de bomen
kouten met malkaar gezwind,
baren in de stromen
klappen luide en welgezind,
wind en wee en wolken,
wegelen van Gods heiligen voet,
talen en vertolken
’t diep gedoken Woord zo zoet…
als de ziele luistert!

(Guido Gezelle, 1859)

 

Uitverkoren

Een gouden herfstblad heeft de boom verlaten,
het dwarrelt neer, het streelt mijn hoofd en even
blijft het daar gevangen hangen, alsof mijn haren
grijpgrage handen zijn geworden, ik glimlach want
ik weet wel beter, toch lijkt het dat ik uitverkoren ben,
zeker wanneer de nerven door een late zonnestraal
verlicht tot leven komen, kloppende aders worden,
ik glimlach nogmaals want ik weet wel beter, tot een
plotse windstoot dit blad laat verder drijven, het is
misschien op zoek naar een nieuw hoofd om te
bewonen, een ander dan om mijn illusie aan te
schenken, maar uiteindelijk zal het de aarde vinden
om daar thuis te komen, enkel mijn waanbeeld zal nog
overblijven tot de lente het nieuw leven inblaast
en duizendvoudig bloeit in uitverkoren bladerdek.