Vermoeidheid denk je dan ,
zo moe dat je niet slapen kan.
De zandman is de weg verloren.
Toch droom je van het strand
en van de golven.
Wie ben ik dan? Het schip,
waarin die dromen slapen,
wachtend op de wind.
Homeland
What happens when the snow has melted?
The undercovered now returns to light,
my eyes have to adjust and for a moment now
it seems as if the world becomes a darker place,
it is returning to the homeland without feeling
home, as if it were another one who has now
occupied the ground, the landlord long forgotten
and his name not welcome anymore, though
everything is still in place, there is an uninhabited
emptiness not leaving any room for memories,
it feels as an awakening to new beginnings,
the only company old tools to start reboot.
What happens when the snow has melted?
Tell me the truth, uncover then discover how
everything what at first sight lay hidden, now
is adjusted and waiting for your memory
to get stored, so focus right, become new light,
be the blueprint that the snow has melted.
img > our Firetable
Dit delen:
La Force d’Aimer
Kalligrafie, Calligraphy, Calligraphie ~ Olie op doek, Oil on canvas, Huile sur toile ~ 60x40cm
Copyright & Artist: 
Quand on a que l’amour ~ Jacques Brel
Quand on a que l amour
a s’offrir en partage
aujour du grand voyage
qu’est notre grand amour
Quand on a que l’amour
mon amour toi et moi
pour éclatente de joie
chaque heure chaque jours
Quand on a que l’amour
pour vivre nos promesse
sans nulle autre richesse
que d’y croire toujourd
Quand on a que l’amour
pour meublées de merveilles
et couvrir de soleil
la laideur des faubourgs
Quand on a que l’amour
pour unique raison pour unique
chanson et unique secours
Quand on a que l’amour
pour habiller matin
pauvre et malandrins
de manteaux de velours
Quand on a que l’amour
a offrir en priere
pour les maux de la terre
en simple troubadour
Quand on a que l’amour
a offrir a ce la
dont l’unique combat
est de chercher le jour
Quand on a que l’amour
pour tracer un chemin
et forcer le destin
a chaque carrefour
Quand on a que l’amour
pour parler aux canons
et rien qu’une chanson
pour convaincre un tambour
Alors sans avoir rien
que la force d’aimer
nous aurons dans nos mains
amis le monde entier
Dit delen:
Universe
Astrophysicist Dr. Neil DeGrasse Tyson was asked by a reader of TIME magazine, “What is the most astounding fact you can share with us about the Universe?” This is his answer:
My poetic reply:
Enclosed I roam from star to star, I travel endlessly,
I whisper and my breath unfolds behind me as a vale,
a shooting star, a comet on its way and growing, growing
with each light-year passing by, O yes, there is much
pleasure in this roaming , it is creation of a Master Plan
and still this roaming is continuing, and when from time
to time I reach the boundaries of my confinement,
I feel a sudden shiver, as if some unseen hand is there
to push me back, or could it be the vale behind
that keeps on coming back, I wonder. So here I am,
inside and out, no matter how the journey goes,
there always will be worlds to enter and others then
to leave behind, the roaming will continue, on and on,
no ending, no beginning, so is the roaming in the Womb
of Being, the cavern of His Master’s Plan.
Dit delen:
Voor wie dit leest
Er zijn gedichten waarvan je soms denkt: “Ik wou dat ik ze zelf had geschreven…”. Dit gedicht van Leo Vroman is er zo één. De regel “.. en laat Uw blik hun innigste niet raken tenzij Gij door de liefde zijt gedreven” is een prachtig adagio: eenvoudig, kwetsbaar en ontroerend eerlijk. Leo Vroman werd geboren in 1915 en stierf bijna 100 jaar later… de Liefde heeft hem waarlijk gezegend.
Voor wie dit leest ~ Leo Vroman
“Gedrukte letters laat ik U hier kijken,
maar met mijn warme mond kan ik niet spreken,
mijn hete hand uit dit papier niet steken;
wat kan ik doen? Ik kan U niet bereiken.
O, als ik troosten kon, dan kon ik wenen.
Kom, leg Uw hand op dit papier; mijn huid;
verzacht het vreemde door de druk verstenen
van het geschreven woord, of spreek het uit.
Menige verzen heb ik al geschreven,
ben menigeen een vreemdeling gebleven
en wien ik griefde weet ik niets te geven:
liefde is het enige.
Liefde is het meestal ook geweest
die mij het potlood in de hand bewoog
tot ik mij slapende vooroverboog
over de woorden die Gij wakker leest.
Ik zou wel onder deze bladzij willen zijn
en door de letters heen van dit gedicht
kijken naar uw lezende gezicht
en hunkeren naar het smelten van Uw pijn.
Doe deze woorden niet vergeefs ontwaken,
zij kunnen zich hun naaktheid niet vergeven;
en laat Uw blik hun innigste niet raken
tenzij Gij door de liefde zijt gedreven.
Lees dit dan als een lang verwachte brief,
en wees gerust, en vrees niet de gedachte
dat U door deze woorden werd gekust:
Ik heb je zo lief.”
Boutman 