Berichten

Geplaatst op

Levensreis

Wees als de zon
die duisternis verdrijft en die eerst rood verschijnt,
zoals je wangen als je brandt van liefde

Luister hoe vogels
reeds het licht verwelkomen dat weldra schijnen zal
terwijl de nacht nog niet verdwenen is

Alles wordt warm,
zelfs als de winterzon de schaduwen doet langer worden 

Wees als de zon
bij ’t ochtendgloren, en je duisternis zal smelten met het licht

Weet dat je steeds een antwoord krijgt,
soms plots, soms langzaam, maar iedere dag opnieuw

Hou vast aan de gekozen koers,
en laat je hart kompas en anker zijn

Wees niet bevreesd voor ’t duister van de nacht:
hij hoort bij elke dag zoals geliefden bij elkaar

Wees niet bevreesd om wachtgeld te betalen,
het is de stilstand die beweging brengt

Wees als de vogels
die zo blij de zon in al haar pracht ontvangen

En als je soms het nest verlaten moet, vlieg niet te hoog,
vermoei je ogen niet met wat veraf nog onbereikbaar ligt
maar vertrouw je eigen vlucht, je eigen weg,
laag bij de grond zullen je vleugels vinden wat je nodig hebt 

En weet dat iedere ontmoeting al in zich het afscheid draagt
En weet dat in het afscheid steeds een nieuw ontmoeten wordt geboren 

Wees klein
zoals één zandkorrel het begin is van je droompaleis 

Wees klein
zoals één druppel groeit tot zee

Wees klein,
en daarin groot 

Neem tijd om stil te staan als ’t afscheid nemen dan gekomen is
en voel de warmte van een nieuwe weg

Want afscheid nemen is geboren worden in een nieuwe dageraad

Geplaatst op

Atlantis

Er is een wereld die onontgonnen
nog te wachten ligt, die ik verliet
in alle onschuld en ontvankelijkheid,
ongeschonden, waarin ik woordeloos
kon groeien, waar ieder ogenblik
ondeelbaar de verwachting droeg
van eeuwigheid.
Er is de wereld waar ik binnenging,
die me ontving en waar ik leerde
spreken in een nieuwe taal die ik
slechts vaagweg kende van hen
die waren teruggekeerd.
Ik wilde proeven van dit oud verhaal
maar vond een spoor dat enkel verder
leidde van de haven waar ik ankerde.
O, dan gooi ik alle trossen los,
verwelkom ik de horizon, de steven
pal gericht op het verdronken land.
Zo keer ik terug, zonder een woord,
maar met een nieuw verhaal.

Geplaatst op

Verrijzenis

Wakker worden en de klokken luiden,
wat valt er vandaag te rapen?
Het gras kleurt langzaam wit zoals
ogen die ontsluiten. Zachtjes tasten
vingers in de ruimte van het wonen
naar vertrouwde bruggenhoofden.
Wanneer zullen we dit zonlicht kennen,
wanneer zal laaiend vuur ons duister
nachtverlangen als een feniks doen
ontvlammen, wanneer zullen we opnieuw
verrijzen? Want tot het openend weten
zijn onze zielen in helderheid geboren.
Wat valt er vandaag te rapen nu
de klokken wakker luiden ?
Flitsend trekken vogels strepen aan
de hemel, het is windstil en wolken
schrijven dit verhaal. Kom, kom en
deel de vreugde van dit samenzijn,
kom, kom, ontken de tekens niet, kom,
kom, laat alle zorgen los, en kies
de liefde van je leven, want klokken
luiden, vandaag zal je verrijzen,
kom, kom en je zal rapen wat zomaar
te begrijpen valt, de woorden liggen
wit te wachten in het gras, kom, kom,
proef de zoetheid van hun taal, ze
zullen je bedwelmen, je beschermen,
je vergeven, je moederlijk ontvangen
als het hemels brood dat altijd
al je lijden draagt. Vandaag luiden
de klokken en zij luiden wakker,
vandaag is alle liefs voor jou,
want zo staat het geschreven

afbeelding: klokkentoren Saintes-Maries-de-la-Mer, Frankrijk

Geplaatst op

Homecoming

The children come home,
and morning sun is weeping,
the children come home,
their hopes and dreams are sleeping

The children come home,
no drivers for this flock
the children come home
no lead, just silent shock 

The children come home,
and Mother Earth is crying,
the children come home,
Spring is not meant to die in

The children come home,
blue skies are turning red,
the children come home,
this Summer’s breath is dead

The children come home,
how barren their aligning,
the children come home,
the clouds wear silver lining 

The children come home,
the future now bereft,
the children come home,
no wishing stars are left

The children come home,
and Winter far off calling
the children come home,
no snow for them to crawl in

My child is coming home,
there is no room to fill
my child is coming home,
no cure,  no wonder pill

My child, my love, my dear,
where is it  you are roaming?
O Mommy, Daddy, hear:
your heartbeat’s my soul’s homing

The children fly home,
embrace their broken wing,
the children are home,
their song the church bells sing

The children stay home,
now morning sun is sleeping
the children rest home,
their dreams in our safekeeping.

(Music: Eric Satie ~ “Gnosienne” performed by Wayne McEvilly ~ check out his website for his inspiring work to bring classical music to children: http://www.waynemcevilly.com )

Geplaatst op

Silence

And silence now is overwhelming… #buscrash #Sierre

And silence now is overwhelming, still I am carried,
     and to my wings your breath is life supporting,
even in deepest darkness your lighthouse penetrates
         and should it be the sun revoked its rays,
or oceans’ waves were nevermore to kiss the sandy beach,
    I know a harbour there, the homeland of my soul ~

          beyond all words there is your kingdom,
          beyond my grief there is your answer:

       “Wherever you may roam be welcome here.”

Blog op WordPress.com.