Maria Assumpta
AVE MARIA
@ Maria Assumptalyceum, Brussels, a gift 😉
MEMORARE
O piissima Virgo Maria,
non esse auditum a saeculo,
quemquam ad tua currentem praesidia,
tua implorantem auxilia, aut tua petentem suffragia
a te esse derelictum.
Ego tali animatus fiducia,
ad te Virgo virginum Maria
Mater Iesu Christi, confugio,
ad te venio, ad te curro,
noli, Domina mundi, noli aeterni Verbi Mater verba mea despicere,
sed audi propitia et exaudi me miserum ad te in hac lacrimarum valle clamantem.
Adsis mihi, obsecro, in omnibus necessitatibus meis, nunc et semper,
et maxime in hora mortis meae.
O clemens, o pia, o dulcis Virgo Maria!
Amen
REMEMBER
O most gracious Virgin Mary,
that never was it known
that anyone who fled to thy protection,
implored thy help, or sought thy intercession
was left unaided by thee.
Inspired with this confidence,
I fly to thee,
Mary, Virgin of virgins, Mother of Jesus Christ;
to thee do I come; before thee I stand,
O Mistress of the World and Mother of the Word Incarnate,
despise not my petitions,
but in thy mercy hear and answer wretched me crying
to thee in this vale of tears.
Be near me, I beseech thee, in all my necessities, now and always,
and especially at the hour of my death.
O clement, o loving, o sweet Virgin Mary.
Amen
(15th century prayer, made popular by Fr. Claude Bernard, the Poor Priest )
see history @ :
http://www.preces-latinae.org/thesaurus/BVM/Memorare.html
Dit delen:
Woordenspel
Wie speelt zoals een kind met woorden
ontvangt de rijkdom van de taal.
Het tovert uit een hoed vol wonderen
en toont de vreugde van het leven.
Het knutselt letters en schudt
de toverkijker in wentelend patroon
van kleuren, licht en luister.
Kijk: daar gaat mijn moeder, vader,
broer en zus, daar schijnt de zon
en lacht de maan, daar loopt
mijn lief en tuft het treintje over
de daken van de buren.
Wie speelt zoals een kind met woorden
ontvangt de rijkdom van de taal.
Zelfs ongeboren liggen de letters
als aanwezigheid geborgen in
de lege ruimte van het slapen.
Terwijl het schapen telt ziet het
hoe in de verte reeds de wolken
aan het span verschijnen, hoe
zij de hemel indekken, hun koetsen
gedreven door de wind. En in
dit sprookje leven zij, verder dan
dromen kunnen dragen.
Wie speelt zoals een kind met woorden
ontvangt de rijkdom van de taal.
Dit delen:
Zweven
Het is zoals een zweven tussen de hemel en de aarde,
tussen mijn hart en ziel, het is zoals een zweven,
even geven, even nemen, zoals hoog in de wolken
ik geboren ben. Het is zoals en zweven en soms is het
dan goed van wat als een geheim tussen de heuvels van
dit Ruigoord ligt geborgen nog even in zijn rust te laten.
Het is zoals een zweven en mijn hart gaat hevig heen
en weer tussen dit weten en vergeten.
Tussen de bladzijden vergeeld heb ik je dan gevonden,
je lach was welbekend, zoals een zweven heb jij me dan
herkend. De hemel werd dan uitgeklaard en hoger
nog kon ik de adem vinden die te ruste leggen kan.
Het is zoals een zweven tussen de glimlach van je
ogen, vraag niet meer want ik herkende het, het was mij
al gegeven, diep geborgen diep verborgen in de bedding
van de heuvels hier, de heuvels van het weten en vergeten,
als geheim nog niet ontsluierd.
Het is zoals een zweven en nu, nu dan herken ik pas
je stem. O, nee, vraag niet meer, je hebt me al gegeven,
hier is dan eindelijk dit zweven, en nu, nu ga ik dan heen,
ik zweef nu verder tussen de hemel en de aarde, en verder
dan zal ik je kussen, je omarmen tot je niet meer spreekt
en wij dan in elkaar geborgen worden tot wij ooit gevonden
zullen worden, tot dit geheim zal zweven tussen de hemel
en de aarde, tussen ons hart en onze ziel.
Luister: wat daar geschreven staat zal dan gelezen
worden voor wie ook zweven kan, hoog in de wolken
en voorbij het weten en vergeten, voorbij wat hier
geschreven staat,
luister, stil,
nu
(geschreven en voorgelezen tijdens I Tjing Symposium 13/7/2009 ~ Ruigoord, zie foto hieronder)
Dit delen:
Vlokkenwind
En draagt de regen dan verhalen, staat
in het water soms geschreven wat door
het ademhalen gedachteloos, onzichtbaar
daar wordt neergelegd, als sneeuwvlokken
die even in kristallen schitteren om dan
te worden opgenomen, versmelten, spoor
loos achterblijven en verdunnen? De wind
nam hen ooit mee, gevleugeld neerwaarts,
hier en daar nog opvliegend, je kan ze
volgen, één voor één, je wilt wel reiken
als naar sterren, zonder te verpinken, hoe
kan je dan bereiken als de achtergrond
geen houvast biedt om ze te onderscheiden?
De nacht is helder, ontelbaar zijn de ogen
die ontmoeten, die alle facetten van dit
donker weten flitsend laten bloeien, je
wilt wel door en over alle kleuren heen
de overkant ontdekken maar die duikt
steeds verder weg, je handen worden
zonnestralen die voorbij de wolken dan
de grenzen willen breken, ontsluiten wat
verborgen ligt te wachten, onbetreden,
onaangeroerd, nog niet geboren, toch
aanwezig, zijn dat naamloos is, de ene
vleugelslag die van de andere nog niet
weet waar hij naar dragen zal, nog niet
ontvouwd en toch gedragen op de adem
van de wind, zoals in één dag dageraad
en avond wachten op elkaar, zoals één
hemel alle andere overspant, zoals het
gras de dauw en boom het blad, zoals
de zee altijd opnieuw een golf, het strand
het zand om haar te laten breken, zoals
de zomer herfst en winter lente, zo draagt
het water, zo draagt de liefde het verhaal
van jou en mij
Boutman 