Kringloop
Op stenen vleugels vliegen wij
de hemel uit, allen, van heinde
en van verre, want wie ik ben
heb ik gekregen van mijn vaders
en mijn moeders die mij zijn
voorgegaan en in hun spoor
draag ik mijn hele zijn, de vraag
waarop wij antwoord willen weten
ligt hierin besloten, het is geen last
op onze schouders maar een bron
die niet vergoten maar dagelijks
gedronken wordt, het is het water
waar mijn kinderen van leven,
de kringloop waarvan wij later
weten: een vogelvlucht zonder
begin en zonder eind
afb: Simplonpas, Zwitserland
Dit delen:
Uitvaart
Er blijven woorden die onze zielen ankeren
en bij de uitvaart werpen onze ogen nog
een laatste blik,
vooruit wenken onzichtbaar nieuwe oevers,
eens aangemeerd de nieuwe vaste grond:
een vreemde taal,
ooit weet ik zullen wij elkaar ontmoeten
in deze zee van stilte waarin de zielen spreken
– eindeloos –
er is geen weg of hij is al bekend,
geen woord of het is al gesproken,
geen anker of het is al geworpen.
Dit delen:
Waarheid
Vandaag wil ik meer dan enkel het woord
om naar te luisteren, vandaag wil ik
de waarheid vinden, vergeet het woord
dat je werd aangeleerd, vergeet, vergeet
alles tot er niets meer overblijft en drink
daarvan, het is het water waarin je
geboren werd waarin het antwoord ligt,
kom niet naar mij met woorden van een ander
kom niet naar mij met woorden om mijn mond
te snoeren, want vandaag wil ik de waarheid horen,
kom met de wind, kom met de wolken, kom mij
meer en meer bevolken, kom, kom met het water,
want ik weet de waarheid daar geborgen,
en als er niets meer overblijft en alles is vergeten
dan weet ik dat ik hier ben in jouw schoot, dan
weet ik dat mijn boot de uitvaart kent, nooit zal
vergaan, want vandaag ken ik de waarheid niets
dan de waarheid.
afbeelding: “Vloed”, F.Vercnocke, olie op doek, 80x100cm
Dit delen:
Stemmen
Er zijn stemmen die pas tot ons spreken
als alles is verstomd, als alles wat door
oren opgevangen wordt is opgelost in
golven, alles wat de huid kan drinken
opgedroogd, verzilt, tot zand is terug
gekeerd en schittert in de avondzon,
het zijn de stemmen die ontwaken als
de laatste trossen zijn gelost, als alles
wat ons nog bezwaart verlost, en dan,
dan horen we het klankbord van de ziel,
het aanslaan van de stemvork die ons
hart gelijkstemt en dan klinkt ons lied.
Boutman 