Duizendblad – Afscheid van Han Boering

Duizend 008

Gisteren afscheid genomen van een dierbare vriend in Alkmaar: HAN BOERING. In mijn ogen de grootste I Ching autoriteit in de Lage Landen (en daarbuiten). Naast en voor hem, in zijn wonderbaarlijke werkkamer las ik dit gedicht voor, dat eigenlijk over hem gaat. Ik mag gerust stellen dat hij voor mij een vaderlijke mentor was (en is en blijft). Passend eerbetoon op Vaderdag. Zijn boek(en) raad ik iedereen ten zeerste aan, ze lezen als een roman, wie erin slaagt om het in-gewikkelde op begrijpelijke en heldere manier te ont-wikkelen getuigt van waar Meesterschap. Adieu Han, ik wandel opnieuw met je door de wind langs de branding in Bergen aan Zee​.

DUIZENDBLAD

Vandaag bloeit in de tuin het 1000blad,
de bladeren waren niet te tellen, de kleuren
wonderschoon. Evenzoveel bezoekers  proefden
van hun geur zoals een grote 100. Zij spraken
vreemde talen, het leek wel Babylon, zij stelden
vele vragen, toch scheen voor allen net dezelfde
zon. Zij plukten allen achteloos een stengel,
bleven met 50 achter, toen kwam er 1, en die
verzamelde hun vangst. Met welke vragen bleven
zij toen achter? Welk blad werd toen beschreven,
naar welke kleur ging toen hun voorkeur uit en
welke geur bleef op hun netvlies branden? Nochtans
zingen zij samen op dezelfde melodie, drinken zij
allen van dezelfde bron. Zoals vandaag de
vissers in het ronde dansen, als prinsen en
prinsessen , zo sprak ooit Apollonius: “Though
this be madness, yet there is method in it”.
Vandaag bloeit in de tuin het 1000blad,
geboeid wordt dan het kijken, gesluierd de
herinnering. Waarom nog tellen als de som
geweten is? Vandaag bloeit in de tuin dit
monument: gebouwd voor eeuwigheden,
opgetrokken met handen in onzichtbaarheid.
Wij kijken onbegrijpend toe als 1 die weet dat
antwoorden nergens te vinden zijn voor wie
oplossend zoekt. Waarom dan niet verdwijnen
in de tuin, waar nu het 1000blad vertoeft,
waar 1000 vragen wonen als een grote 100,
waar alle stengels eens geteld dit antwoord
bieden: de vrouw staat hier centraal, en
voeding komt als in families banden helder
staan en uitgelicht, zo groeit verbondenheid.
Vandaag bloeit in de tuin het 1000blad,
het vragen is er klaar, de Liefde groeiend.

Stille Zaterdag

Stille Zaterdag 2015-04-04 003

Zoals vandaag de sneeuw valt op
het bloemend gras, zo kunnen
we de hartslag horen van de
Liefde die dauw en vlokken
samensmelten laat. Zoals vandaag
de regen alle water vloeien laat
zo kunnen we de rimpeling der
zielen zien waarin de kennis
aller eeuwen opgeslagen ligt,
rustend in de bedding van
een sterrenstroom. Zullen we
dan dit hemels lied ontvangen?
Zullen we dan in deze aardse
droom ontwaken? Zullen we
dit vurig lied dat ons geschonken
wordt aanvaarden? Het zijn de
vleugels van de engel die ons
als een mantel nu omhullen,
zoals vandaag de sneeuw valt
op het bloemend gras , zoals
vandaag de regen alle water
vloeien laat, zoals vandaag
de hartslag van de Liefde klinkt.

Bruidsnacht / Bridal Night

Ballad written by my father, performed live by the Flemish folk band “Laïs” 2014. With lyrics and English subtitles.

Bridal Night

Then to the dune she’s gone
Her wedding dress put on
Waves they go to and fro
Stars ready glow

Lonesome in deaden deep
Her tune wakes him from sleep
Waves they go to and fro
Darken the tide

From sea he came to land
He took her by the hand
Waves they go to and fro
Stars ready glow

Darken dune, Darken dune
Bright stars all ready glow
They rest eternally
bound they flow

And there in fragrant green
Became his Bridal Queen
Waves they go to and fro
Darken the tide

He made her company
Back to the flaming sea
Waves they go to and fro
Stars ready glow

Darken dune, Darken dune
right stars all ready glow
They rest eternally
Mm mm.. bound they flow  (x2)

Bruidsnacht

Zij is naar ’t duin gegaan
Haar bruidskleed had zij aan
Baren gaan heen en weer
Sterren staan klaar

Eenzaam in doods gebied
Ontwaakt hij en hoort haar lied
Baren gaan heen en weer
Donker is ’t tij

Hij kwam uit zee naar ’t strand
Hij nam haar bij de hand
Baren gaan heen en weer
Sterren staan klaar

Donker duin, Donker duin
Sterren staan helder klaar
Zij rusten eeuwig… Bij elkaar

Toen in dat geurend kruid
Werd zij ’n gekroonde bruid
Baren gaan heen en weer
Donker is ’t tij

Hij nam haar met zich mee
Terug naar de brandende zee
Baren gaan heen en weer
Sterren staan klaar

Donker duin, Donker duin
Sterren staan helder klaar
Zij rusten eeuwig
Mm mm… Bij elkaar (x2)

Nederlandse tekst: Ferdinand Vercnocke
Paintings/Schilderijen: Ferdinand Vercnocke
English translation: Rombout Vercnocke

My father in his “Sanctuary”:

Ferdinand

 

 

Gedreven

DSC_0090

Hier wacht ik op woorden terwijl
de wind die over deze velden waait
de aren streelt en er verhalen achterlaat
die ik herken, ze zijn geschreven
door de wolken voor en boven mij
in de hemels waar ik telkens weer
een woning zoek,
gedreven

Hier wacht ik op woorden,
alles verstilt,
tot enkel voelen overblijft,
mijn huid drinkt gulzig van dit
ogenblik dat maar blijft duren,
geruisloos wieken vogels
onbestemde vluchten
op en neer en heen en weer,
en toch zijn zij
gedreven

Zo komen en zo keren ook seizoenen,
op en neer en heen en weer,
gedreven
zoals golven door de zee
de zee door golven
op en neer en heen en weer,
gedreven
zoals jij door mij en ik door jou,
op en neer en heen en weer,
gedreven

Alles, iedereen
gedragen door ’t verlangen
waardoor het is ontstaan,
gedreven

Hier wachtten deze woorden terwijl
de wind de verre velden streelt,
de aren zingen en de wolken schrijven
verder, verder, steeds verder,
zij zijn op weg om nieuwe hemels
te bevolken,
gedreven
en eenmaal opgelost blijft nog
hun woning achter waarin
ik nu met jou en jij met mij
de liefde vind waaruit we zijn ontstaan,
gedreven

foto: Achter de hoven, Humelgem (Steenokkerzeel) 31-08-2013
(gedicht geschreven bij het huwelijk van Evelien en zoon Bert)