Hier sta ik stil met op mijn hand een traan tot ster
versteend, een zandkorrel, gedragen door de wind
die aangespoeld mijn huid vertelt dat ver
van hier het bloed zal vloeien van een kind.
Nu droomt het nog, en woont in zandkastelen,
met tovenaars, met koningen, en keizerinnen,
met legers voor de poorten, om oorlogje te spelen,
hier kan het nog met schelpen het water overwinnen.
Ooit huisde het in een paleis, een rode oceaan,
geen vraag hoefde gesteld, geen wensen uitgesproken,
daar was er enkel vreugde, warmte en bestaan
in eeuwigheid, in tijdloos nu, gedragen, niet gebroken.
Ik wacht, ik voel hoe ver van hier wolken van zand
ten strijde trekken aan de horizon, de luchten beven,
schudden mijn broeders wakker, ik laat mijn hand
zich openen om aan de wind dit leven terug te geven.
Hier sta ik stil, en op mijn netvlies brandt,
voorbij de tijd, het waakzaam antwoord van de zee:
“Ik laat mijn golven wassen op het strand
en ik keer terug, en neem de schelpen mee.”
(afbeelding:’Paaseiland’, F. Vercnocke, olie op doek 100/80cm)
Boutman 