Poetry in Motion
Hoe komt het toch dat je in 1 verhaal
blijft rondzwerven, en in een ander
dan al na 1 ogenblik verdwenen bent?
Het is zoals met bomen, wind en
herfstblad, of met moederschoten
waarin het ene woord blijft wonen
en het ander zinnen vindt, maar beide
toch blijven verlangen naar de moedertaal.
(geïnspireerd na het zwerven in http://dunyahenya.wordpress.com/)
Look
and look with me
Listen
let’s listen
to the swing
of those great wings
Hear
and hear with me
there is the trumpet
of wise majesty
Feel
and feel with me
the magic of their heart
beating with mystery
Tremble
with their flow
again again
until our blood
is flying through our veins
and we are lifted
Then dance
let’s dance
to the blue rhythm
of our Ladies call
And though
we are earthbound
they take us
to our Father’s ground
a distant valley
on a drop of wind
Breathe
and breathe with me
into this ancient melody
Look
and look with me
there is a paradise to see
Feel
and feel with me
there is the water
of that endless sea
Flow
and flow with me
there is a being beyond me
Sing
and swing with me
love this eagle
feel it fly in Thee
”…but those who hope in the Lord will renew their strength.They will soar on wings like eagles; they will run and not grow weary, they will walk and not be faint” (Isaiah 40:31)
image on top: Larry Medcalfe
Hier sta ik stil met op mijn hand een traan tot ster
versteend, een zandkorrel, gedragen door de wind
die aangespoeld mijn huid vertelt dat ver
van hier het bloed zal vloeien van een kind.
Nu droomt het nog, en woont in zandkastelen,
met tovenaars, met koningen, en keizerinnen,
met legers voor de poorten, om oorlogje te spelen,
hier kan het nog met schelpen het water overwinnen.
Ooit huisde het in een paleis, een rode oceaan,
geen vraag hoefde gesteld, geen wensen uitgesproken,
daar was er enkel vreugde, warmte en bestaan
in eeuwigheid, in tijdloos nu, gedragen, niet gebroken.
Ik wacht, ik voel hoe ver van hier wolken van zand
ten strijde trekken aan de horizon, de luchten beven,
schudden mijn broeders wakker, ik laat mijn hand
zich openen om aan de wind dit leven terug te geven.
Hier sta ik stil, en op mijn netvlies brandt,
voorbij de tijd, het waakzaam antwoord van de zee:
“Ik laat mijn golven wassen op het strand
en ik keer terug, en neem de schelpen mee.”
(afbeelding:’Paaseiland’, F. Vercnocke, olie op doek 100/80cm)
Kom, kom hier, kom bij me
ik neem je in mijn armen kind,
voor jou zing ik dit wiegelied,
zoals toen je nog in me woonde
we samen waren, onafscheidelijk,
verbonden door een levenslint.
Kom, kom hier, kom bij me
ik neem je in mijn armen kind,
met jou wil ik dan bidden kind,
opdat je lippen enkel woorden
kussen waaruit Liefde spreekt,
zoals je tot mij sprak toen je
nog in me woonde.
Kom, kom hier, kom bij me,
blijf nog even, zodat we samen
zweven tussen sterrenwolken
en dit alles glimlachend
aanschouwen, heen en weer
en heer en weer op golven
van dit vredig samenwonen.
O, kom, kom hier, kom bij me
kind, O, blijf nog even, laten
we drinken van elkaar en
schenken, een geschenk dat
deze dag als edelsteen markeren
zal, haar Licht zal schitteren,
herkenbaar zal je zijn, altijd
bij mij, ik zal je altijd vinden.
O, kom, kom hier, kom bij me
kind, want als ik je dan vind
zullen mijn tranen van geluk
dan schitteren naast jou als
sterren die door wolken
priemen, getallen opgeteld
verenigd, opgelicht verlicht.
Yes, I must confess again
I like to float in, float on
water, a surface somewhere
in between a mountain
high and river deep, this
floating then becoming
ship at the horizon, I,
drink deep, the more
the getting there the less
I see, the more consumed
the more your Light is
piercing, one single Moon
beam in the darkest night,
a golden touch to warm
up icy water, O Yes, I
must confess again I like
to float on water somewhere
in between, a yesterday
embracing time, a you,
a me, and I
picture above taken & poem written @ Dominican Abbey ~Courtyard,
Zwolle, The Netherlands, May 20th, 2011
Book presentation Kirsten Notten ‘Maria’s Dochter’,
the Mary statue below is Kirsten’s powerful “Memorare”
Boutman 