Song of the Dancing Eagles

and look with me
let’s listen
to the swing of those great wings
and hear with me
there is the trumpet of wise majesty
and feel with me
the magic of their heart
beating with mystery
with their flow
again again
until our blood is flying through our veins
and we are lifted
Then dance
let’s dance
to the blue rhythm of our Lady’s call
And though we are earthbound
they take us to our Father’s ground
a distant valley on a drop of wind
and breathe with me
into this ancient melody
and look with me
there is a paradise to see
and feel with me
there is the water of that endless sea
and flow with me
there is a being beyond me
and swing with me
love this eagle
feel it fly in Thee

All Souls

I know that finally my soul
will leave this nest that once
grew out of the fire of Love’s
call and like a bird then it will
fly into the night so gently
touched while focusing the
turning point for a new journey
But when it meets the distant
call of home this soul of mine
shall want no more and shall
into Eternal Presence settle down
and come to rest

“Crossing the Bar” by Alfred Lord Tennyson



Sunset and evening star,
And one clear call for me!
And may there be no moaning of the bar,
When I put out to sea,

But such a tide as moving seems asleep,
Too full for sound and foam,
When that which drew from out the boundless deep
Turns again home.

Twilight and evening bell,
And after that the dark!
And may there be no sadness of farewell,
When I embark;

For tho’ from out our bourne of Time and Place
The flood may bear me far,
I hope to see my Pilot face to face
When I have crost the bar.

Alfred, Lord Tennyson, 1889

Adagio Sostenuto

#AdagioSostenuto (even geduld: de langzame “zwarte” intro is bedoeld) Soms kan “een weinig” meer dan voldoende zijn. Even verpozen in de herfst en vertoeven met Rachmaninoff op de bank van Fleur (2002-2017). Er gebeurt zo goed als niets, net daarom meer dan voldoende: “Als de ziele luistert / spreekt het al een taal dat leeft, / ’t lijzigste gefluister / ook een taal en teken heeft…”, Gezelle. (Het leidmotief van dit adagio werd in 1975 opgepikt door Eric Carmen voor zijn wereldhit “All by Myself”)

Als de ziele luistert
spreekt het al een taal dat leeft,
’t lijzigste gefluister
ook een taal en teken heeft:
blaren van de bomen
kouten met malkaar gezwind,
baren in de stromen
klappen luide en welgezind,
wind en wee en wolken,
wegelen van Gods heiligen voet,
talen en vertolken
’t diep gedoken Woord zo zoet…
als de ziele luistert!

(Guido Gezelle, 1859)


%d bloggers liken dit: