Zoals de wind het zand schuurt
tot voetstappen verdwijnen, fijn
maalt, bedekt wat ooit een indruk
achterliet, werd opgericht, zoals
dan golf na golf wat achterblijft
nogmaals wordt glad gestreken,
zo neemt de zee herinneringen
mee tot ze in tranen dan opnieuw
verschijnen, en op je lippen proef
je wat in hart gegrift door ogen
dan wordt teruggegeven, het zoute
branden, en je wordt overspoeld,
vingers, handen, armen, heel je
lichaam wordt bestraald als door
het wentelende vuurtorenlicht,
dat tolt, en draait en keert, dat
in de zwarte nacht zich slingert
dwars doorheen je diepste plooien
tot in de nerven van je aders in
bloedstollend stromen, golf na
golf, tot dan de wind komt en zich
zacht te rusten legt, en je bedekt
en toedekt met een zachte adem,
zo neemt de zee herinneringen
mee, en blijft het zand steeds
achter als getuige
(afbeelding: strand Wijk-Aan-Zee)
