To Have And To Hold

Posted on april 13, 2012 | Een reactie plaatsen

Shall I hold you or shall I set you free?
Your voice came to me from afar,
the sun was setting, and there was a smile 

Shall I hold you or shall I set you free?
What is the home of this one leaf?
Where is the tree it once belonged to? 

Shall I hold you or shall I set you free?
What purpose has the wave
that springs from ocean deep?
Is it aware of beaches far away
where it will rest its wing? 

Shall I hold you or shall I set you free?
What happens with the cloud
that now is dancing with the sun?
Shall it not once return
and rest next to that wave
in ocean deep? 

Shall I hold you,
O, shall I hold you or shall I set you free?
Your voice came to me from afar,
the sun was setting and there was a smile
and then a word:
there is no holding nor is there setting free,
because in oceans deep a Love is stirring all,
it sets out endlessly,
and it inspires the hand
that is now touching you,
 O, then I shall hold you and so set you free.

→ Reageren

Geplaatst in All Poetry, Love

Tags: , , , , , ,

Stenen Vleugels

Posted on april 13, 2012 | 2 reacties

Tussen de wolken vond ik naast de zonnestralen
tranen, tussen gisteren en morgen vond ik jou,
hoe diep toch is dit wederzien, hoe gaat mijn hart
tekeer, want nu je er niet bent liet je toch druppels
achter die nu liggen te schitteren in dit avondlicht.
Ik liep bijna voorbij, maar steeds was je er weer,
als om te zeggen: ik ben je niet vergeten, kijk:
het staat in deze steen geschreven reeds lang voor
je geboren werd, en omdat je zou geloven dat ik
het echt wel ben liet ik mijn veren waaien en deze
schenk ik jou, de steen om nooit meer te verdwalen
en je hier te houden, verankerd met de aarde,
de veer zodat je altijd mij kan vinden en onze
zielen zich verbinden. Tussen de wolken zullen
wij verenigd zijn naast zonnestralen en in tranen,
niet van verdriet, maar van de vreugde waarin
onze Liefde zingt, schitterend in dit avondlicht,
daar zal verlangen dan versmelten, daar vieren wij
de teugels, daar krijgen stenen vleugels.

afbeelding: Simplonpas, Zwitserland

→ 2 Reacties

Geplaatst in Alle Poëzie, Liefde, Mystiek, Taal

Tags: , , , ,

Beware

Posted on april 9, 2012 | 5 reacties

Be welcome but beware, there is some
hidden malware in the air, like as
the smell of unknown flowers, easily
to be attracted to, mysterious in their
uncovered nakedness, the closer to
the dawn, the deeper darkness sings,
the more this tune is penetrating,
the more shall be the suffocating,
beware, beware, and when the call
is near remember:  be welcome but
be still, be as a newly born, grown in
the warmth of paradise, nourish your
hunger as a mother, not as a bee, be
welcome but beware, there is only
one song to share, and if in any doubt
whether to follow or step out, return,
escape, escape, before the door behind
is closing, and choose for the familiar
smell, the doubtless one, the only one
which purpose is to make you breathe,
and be is as you were meant to be.

→ 5 Reacties

Geplaatst in All Poetry, Love

Tags: , , , ,

Kerven

Posted on april 7, 2012 | Een reactie plaatsen

Het lijkt wel of ik in
dit bos verdwaald ben
en geen uitweg vind,
zelfs niet meer kiezen
kan tot ik uiteindelijk
besef hoe hier geen
boom een andere tot
spiegel heeft, dus hoef
ik ook geen schors te
kerven om wegwijzers
te plaatsen en deze pijn
te dempen, slechts als
ik deze angst durf
toevertrouwen aan de
bescherming van hun
oud verhaal  herken ik
plots het pad dat ooit
mijn keuze was
en onbelemmerd
en ontvankelijk
voor mij werd uitgelegd

→ Reageren

Geplaatst in Alle Poëzie, Liefde, Pijn, Taal

Tags: , , , ,

Levensreis

Posted on april 7, 2012 | Een reactie plaatsen

Wees als de zon
die duisternis verdrijft en die eerst rood verschijnt,
zoals je wangen als je brandt van liefde

Luister hoe vogels
reeds het licht verwelkomen dat weldra schijnen zal
terwijl de nacht nog niet verdwenen is

Alles wordt warm,
zelfs als de winterzon de schaduwen doet langer worden 

Wees als de zon
bij ‘t ochtendgloren, en je duisternis zal smelten met het licht

Weet dat je steeds een antwoord krijgt,
soms plots, soms langzaam, maar iedere dag opnieuw

Hou vast aan de gekozen koers,
en laat je hart kompas en anker zijn

Wees niet bevreesd voor ’t duister van de nacht:
hij hoort bij elke dag zoals geliefden bij elkaar

Wees niet bevreesd om wachtgeld te betalen,
het is de stilstand die beweging brengt

Wees als de vogels
die zo blij de zon in al haar pracht ontvangen

En als je soms het nest verlaten moet, vlieg niet te hoog,
vermoei je ogen niet met wat veraf nog onbereikbaar ligt
maar vertrouw je eigen vlucht, je eigen weg,
laag bij de grond zullen je vleugels vinden wat je nodig hebt 

En weet dat iedere ontmoeting al in zich het afscheid draagt
En weet dat in het afscheid steeds een nieuw ontmoeten wordt geboren 

Wees klein
zoals één zandkorrel het begin is van je droompaleis 

Wees klein
zoals één druppel groeit tot zee

Wees klein,
en daarin groot 

Neem tijd om stil te staan als ’t afscheid nemen dan gekomen is
en voel de warmte van een nieuwe weg

Want afscheid nemen is geboren worden in een nieuwe dageraad

→ Reageren

Geplaatst in Afscheid, Alle Poëzie

Tags: , , ,